روزي كه دور نيست

بی خبری و خوش خبری!

2011-05-22T18:05:00.002+04:30

بیخبری طولانی از دوستان و کلا از همه چی درسته خیلی بده اما یه وقتهایی یه خوبیهایی هم داره....مث همین چیزی که امروز برام پیش اومد و شنیدن پشت سر هم چند تا خبر خوب حسابی حالم رو جا آورد...به بهانه کنکور کارشناسی ارشد و اینکه امروز قرار بود نتایجش اعلام بشه زنگ زدم به یکی از دوستهام که متوجه شدم ای وای توی همین یکی دو ماه چقدر اتفاقات مختلف افتاده و من بیخبر بودم॥یکی از بهترین دوستهام ازدواج کرده...یکی دیگه پذیرش گرفته از امریکا و شهریور داره میره و یکی دیگه از همکلاسیهام که یه سالی میشه ازش بیخبر بودم شیش ماهه رفته امریکا...ای وای من! ذوق مرگ شدم همگی خبرای خوب و خوشحال کننده بود...الهی دوستهای خوبم هرجایی که هستند خوب و خوش و موفق باشن و با خبرای خوبشون همیشه مث امروز خوشحالم کنند।

بعد صحبت با دوستم بدجوری یاد ایام گذشته کردم! شاید یه ساعت تمام داشتم پای کامپیوتر عکسای خوابگاه و دانشگاه رو می دیدم...روزایی که خوب بودن...می شد بهتر هم باشن...یاد دوستهای خوب و دوستیهای خوبتر از اون...یاد شبهای خوابگاه چه شب امتحانش و چه شب تعطیلی! فیلم دیدنهای شب تا صبح و خوابیدن و کلاس دودر کردنهای صبح تا شب! ای وای من! چه زود گذشت همه اون روزا...چه زود داره میگذره !

توضیح

2011-04-06T14:24:00.002+04:30

از وقتی بلاگر ف ی ل ت ر شده نوشتن انقدر سخت شده که آدم تلفن بزنه به تک تک دوستاش و از حال خودش خبر بده راحت تره تا بیاد اینجا بنویسه:) نظر دادن از اونم سخت تره، نزدیک نیم ساعته دارم سعی میکنم جواب نظرات پست قبل رو بدم و آخرش هم دیدم سنگین ترم که یه پست جدید بذارم

اول ازهمه تون ممنونم که با تبریک های دوستانه تون حس خوبم رو تقویت کردین، امیدوارم شایسته همه اون چیزهایی که در موردم گفتید باشم

برای اطلاع اون دوستهای خوبم که براشون سوال پیش اومده که نی نی من جورابهاش چه رنگیه! باید بگم خدا بهمون یه دختر گل هدیه داده اما هنوز براش اسمی انتخاب نکردیم چون تقریبا چهار ماه و نیم فرصت داریم!

اما در جواب شما "سردمدار" باید بگم دقیقا منظورم از سخت و البته شیرین همین چیزی بود که شما اشاره کردید، شیرینی حضور یه فرزند رو هیچ خانواده ای نمیتونه انکار کنه و اون چیزی که همه ما رو می ترسونه قبول مسئولیت تربیت فرزندی هست که وقتی در آینده برای خودش انسان کاملی بشه اگه واقع بین باشیم مسئولیتی در برابر ما نداره و می تونه به دنبال سرنوشت خودش حتی ما رو فراموش کنه! ما مدت زیادی به همه این چیزا فکر کردیم و قبول کردیم احساس خوب پدر و مادر بودن رو با تمام سختی های آینده تجربه کنیم و از همین الان روزی صدبار به خودمون قول می دیم که از فرزندمون هیچ چیزی برای خودمون نخواسته باشیم، داشتن فرزند و بزرگ کردنش به نظر من یه فرصت جدید و یه مسیر جدید برای پدر و مادره نه برای بچه ای که بدون حتی پرسشی ازش پا به این دنیا میذاره و کسی که میخواد بچه ای رو به این دنیا دعوت کنه باید این آمادگی رو داشته باشه که در قبال بدست آوردن این فرصت و تجربه لحظات شیرین پدر یا مادر بودن بتونه برای یه انسان فرصت خوب بودن فراهم کنه و بهش آموزش بده چطور زندگی کنه که بهترین در موقعیت خودش باشه و از خدا میخوام به من و همسرم این قدرت رو بده که از پس همه چی به خوبی بربیایم

پی نوشت: دختر آفتاب نمی دونم این مشکل فقط مربوط به منه یا نه اما از پست "آنچه گذشت " به بعد رو نمی تونم ببینم توی وبلاگت!

مخفیگاه آزادی و سردمدار همچنان در کامنت گذاشتن توی وبلاگتون مشکل دارم...امیدوارم حمل بر بی معرفتی و خواننده خاموش بودن نشه

صرفا جهت اطلاع!

2011-04-05T12:32:00.002+04:30

توضیح: خیلی زودتر از اینها میخواستم بیام و بنویسم اما چه کنم که عروسی تنها خواهر گلم بود و حسابی مشغول بودم!

اما گفته بودم زندگیم داره یه تغییر اساسی میکنه، بله ، دختر آفتاب دوست خوبم ، درست حدس زدی

من دارم مادر میشم و هنوز خودم درست و حسابی باورم نشده که چه دنیای جدیدی پیش رو دارم

بعضی وقتها که چشامو می بندم و به روزهای پیش رو فکر میکنم استرس میگیرم اما بیشترش آرامشه و میخوام با تمام وجود از هدیه قشنگ خدا لذت ببرم و لحظه لحظه ش رو برای خودم او اون فرشته ای که توی راهه جاودانه کنم

این روزا احساس میکنم بزرگتر از همیشه هستم...فکر میکنم باید خیلی خیلی قوی باشم و آماده برای به وجود آوردن و تربیت یه زندگی جدید...یه آدم موفق و یه انسان درست

در کنار همه اینها هنوز آرمانهای زیادی برای خودم دارم و حتی یه لحظه فکر نکردم اومدن این فرشته به زندگیم مانع راهم خواهم شد....خیلی وقته دارم خودم رو آماده میکنم و مرور میکنم با خودم که من دوست دارم مادر چه جور آدمی باشم، هر شب با خودم عهد می بندم که این تغییر من رو از راه خودم برنگردونه و بیشتر از قبل پیش ببره و کمکم کنه که به هدف هام برسم اما بعضی وقتها با تمام آمادگیم احساس میکنم چقدر سخت خواهد بود و صد البته شیرین

درسته چند ماهی مونده تا اومدنش اما حتی فکر بودنش تمام زندگی دونفره مون رو عوض کرده....لطفا برام دعا کنید که بتونم از پسش بربیام

2011-03-28T11:26:00.001+04:30

تغییر خیلی خیلی بزرگی توی زندگیم داره اتفاق میفته که سر موقع در موردش می نویسم।کاش خدا کمکم کنه به خوبی از پسش بربیام

بهار

2011-03-20T10:45:00.002+03:30

حالا که میخوام از نو شروع کنم و به اینجا یه سرو سامونی بدم و دوباره بنویسم چه بهتر که این شروع با بهار باشه، شاید تازگی و طراوت بهار کرختی و سستی که اینجا رو گرفته با خودش ببره و همه چیز رو تازه کنه।

دوستهای خوبم:

دلم برای همه تون تنگ شده بود و فقط به خاطر همین دلتنگی دوباره اومدم।

برای همه تون توی سالی که میاد خوشی ، شادی و عشق رو از خدای بزرگ میخوام و امیدوارم سال نو با خودش بهترین لحظات رو براتون به ارمغان بیاره। سال جدید برای من یه سال خیلی فوق العاده و تازه و متفاوته। از همه تون میخوام سر سفره های هفت سین و موقع تحویل سال برام دعا کنید।

دوستتون دارم

زندگیتون همیشه بهار

بهارتون سبز

2011-02-24T14:16:00.002+03:30

همون روزایی که فیلتر نبودم خیلی حس و حال نوشت نداشتم چه برسه به حالا که بخوام از صد تا دیوار بیام بالا و مث دزدا توی دفترچه یادداشت خودم بنویسم...این صندوقچه خاطرات رو همینجوری میبخشم به اونهایی که حتی فکر کردن رو، حتی خواستن رو ، حتی تصور رو از ما دریغ می کنند به امید اینکه همه رویاها رو در ذهنمون بخشکونن غافل از اینکه تصور و تفکر هرچه درونی تر میشه ریشه دارتر میشه و بالاخره یه روزی از یه جایی این عقده سرباز میکنه و همه بساطشونو با خودش میبره....یه روزی که خیلی دور نیست......

پی نوشت: دوستای خوبم انقدرا هم بی معرفت نیستم و همه این مدت نوشته هاتونو دنبال میکنم اما نمی تونم براتون کامنت بذارم॥هرکاری کردم نمیشه!

2011-02-12T11:10:00.001+03:30

دیشب دوست داشتم منم با مردم مصر بیدار بمونم و تا صبح جشن بگیرم....دیدن رویاهای خودت حتی در چشم آدمهایی که خیلی دور هستند هم شیرینه.
پی نوشت: دیگه تا حالا فیلتر نشده بودم که شدم! مبارکه!

2011-02-03T10:45:00.002+03:30

هر قیامی که شروع میشه هر جای دنیا اولش می گیم اینا از ما زرنگترن....میدونن چیکار کنن و چطوری برن جلو، روز اصلی توی میدون هستن...چند روز که میگذره می بینیم همه قیام ها یه رنگن، با انرژی شروع میشن و با سرخوردگی تموم، با سقف خواسته ها آغاز میشن و کف رو هم نگرفته میرن می شینن توی خونه...خاصیت آدم اینه نمیشه ایرادی گرفت....وقتی ببینی نفر کنار دستی ت با گلوله، با سنگ، با چماق ، با چاقو با هر کوفت و زهرمار دیگه ای از پا در اومده و داره جون میده نفس کشیدن رو به دموکراسی ترجیح میدی

پی نوشت: لااقل امیدوارم قیام مردم کشورهای عرب این رنگی نشه آخرش

ارابه های مرگ

2011-01-12T13:30:00.003+03:30

هربار خبری از این دست می شنویم دستامون رو به آسمون بلند می کنیم و تنها کاری رو می کنیم که میتونیم..از خدا میخوایم این آخرین بار باشه اما انگار تمومی نداره این خبرهای شوم...نکته جالب که نه نکته تلخ ماجراهای سقوط هواپیماها اینه که "هواپیما" شده یه کلمه سیاسی که اگه جایی در موردش حرف بزنی ممکنه مورد پیگرد قانونی قرار بگیری...نمی تونم تصور کنم با هزار امید و و آرزو سوار هر لگنی بشی و لحظه شماری کنی برای رسیدن به اون جایی که داری میری و این انتظار نیمه تموم بمونه و برای همیشه بری...تصورشم برام وحشتناکه اما وحشتناک تر از اون اینه که دولت خدمتگزار بهترین کاری که از دستش برمیاد اینه که برای جانباختگان تشییع جنازه برگزار کنه انگار فامیل و آشناهای اون خدابیامرزها دور از جونشون کور و کچلن....لعنت به همه چی!

2010-12-30T10:42:00.000+03:30

روز خاصی نیست که به مناسبتش بنویسم....از این روزایی که با هلیکوپتر از مردم فیلم میگیرن و در کادرهای خاصی نشون میدن و اسمشو میذارن یوم الله و حماسه و از این حرفا زیاد توی تقویممون داریم هزار ماشاالله....فقط نمیدونم چرا انقدر دلم گرفته و هر بار که تلویزیون رو روشن میکنم باید مواظب باشم مبادا نشانی از پارسال این روزها ببینم که حالمو بدتر کنه....در عجبم از مردمانی که خیلی هاشون حتی هنوز نفهمیدن زیر تازیانه ستم دارن از پا در میان...شگفتا از این بی حسی که اثرش حالا حالا ها قرار نیست تموم بشه

2010-12-20T09:51:00.002+03:30

امروز صبح که چشم باز کردم انگار توی سوئد بودم از فرط سعادتی که با آغاز طرح کذایی به خانه هامان سرازیر شده...از رختخواب بلند نشده دنبال آهنگ معروف" من و اینهمه خوشبختی محاله" میگشتم تا لااقل بتونم حق مطلب رو ادا کرده باشم:)

2010-12-02T12:13:00.000+03:30

یک بار دیگه توی یه روز سرد پاییزی پرونده سه هزار و پونصد صفحه ای یک ماجرای عشقی جنایی با بسته شدن پرونده زندگی زنی مختومه میشه که من قبول ندارم که بیگناه بود ....من نمیتونم تصور کنم از هم پاشیدن بنیان یه زندگی دیگه و خونه ساختن روی خرابه آرزوهای یه زن دیگه که اونهم مث خودش قربانی هزارتوی کثافت و هرزگی مردی شد که حیف از اسم مردانگی بود براش جرم نیست.....من نمیگم شهلاها باید راست راست توی خیابون راه بروند و جلوی هر مرد نامردی که به خیال خودش داره سر زنش را کلاه میذاره و خیلی زرنگه و قیافه مثبتی هم داره سبز بشوند ....من تمام احساس غم خانواده لاله رو درک میکنم و هیچوقت نمی تونم حکم بدم که باید می گذشتند از خون عزیزشون چون هیچوقت توی موقعیت اونها نبودم....اما تمام حرف من اینه که توی این ماجرا مقصر تر از شهلا هم بود...حتی اگه فکر کنیم تمام حرفهای قاضی نهایی پرونده هم درست بوده و شهلا ضربه آخر رو زده بود اما خیلی ها قبل اون بودند که مستحق تر هستند به مجازات و فقط به خاطر اینکه اسم مرد رو با خودشون یدک می کشن رفتند کنار تا باز هم یه زن قربانی این ماجرا باشه و این مردان جوانمرد احتمالا الان بعد سپردن بدن سرد شهلا به خاک دارند دام خودشون رو برای یه دختر سیزده ساله دیگه پهن میکنن و زندگی لاله ها رو از هم می پاشونند...

پی نوشت: با اینکه قبول ندارم عشق بهانه خوبی بوده برای این ماجرا ، اما این نوشته خیلی به دلم نشست.

2010-12-01T09:54:00.000+03:30

میتونم با اطمینان بگم چیزی در این دنیا وجود نداره که بتونی بهش چنگ بندازی و ادعا کنی در تمام لحظات آینده باهات خواهد بود و هیچوقت از بودن باهاش خسته نمیشی. این چیزیه که با تجربه شخصی بعد سال ها بهش رسیدم و به اون ایمان دارم. همه رفتارها و اخلاق ها و عادات انسان در حال تغییره و اتفاقا همینه که باعث تغییر نظر فرد راجع به دنیای پیرامونش میشه.حتی چیزهایی که تا همین یکی دو سال پیش برام حکم قرص آرامبخش رو داشتند دیگه اثربخشی سابق رو ندارند...بر عکس یه چیزایی که شاید قبلا برام بسیار استرس آور و مهیج بوده شده آرامبخش های کنونی، این میشه که از دل بستن به هر چیز جدیدی یه جور احساس ناامنی میکنم و عدم تضمین برای آینده ای نزدیک که شاید خلق و خوم دوبار حکم جدید داده باشه برای زندگیم. در این میون شاید عشق مطمئن ترین دستاویزی باشه که پیدا میشه به شرط اینکه برای پیداکردنش حسابی تلاش کنی و البته تامل......

پی نوشت: مثلا نوشتن قبلا یکی از محبوبترین فعالیت هایی بود که اگه درحال مرگ هم بودم میتونستم با باز نویسی احساسم، خودم رو از فکرهای منفی خالی کنم....چیزی که این روزا اصلا بدردم نمیخوره....نمیدونم شاید فردا، شاید ده سال بعد دوباره به نوشتن اعتماد کردم....

2010-11-07T12:25:00.002+03:30

نمی دانم باید خندید یا عصبانی شد یا غصه خورد برای مردمی که این روزها چوب کبریت هم که میخواهند بخرند با مظلومیتی که فقط می توانی در چشم های نگران پیدا کنی و نه هیچ جای دیگر می پرسند: "آقا چوب کبریت هنوز گرون نشده؟" !!! و این واژه "هنوز" یعنی اینکه این مردم آماده اند برای هر بلایی که سرشان بیاید ، گردن از مو باریکتر خود را کج کرده اند زیر هر دستوری که برسد...واقعا چقدرش تقصیر خودمان است؟؟؟ کی میخواهیم یاد بگیریم که به هر چیزی که پیش می آید نباید عادت کرد و دست و پا زد برای هماهنگ شدن با شرایط جدید؟....پس کو آن آتش زیر خاکستر که منتظر جرقه ای بود برای برافروخته شدن و سوختن کاخ ستم؟

2010-10-16T17:04:00.000+03:30

همونطور که وقتایی که فکرم خیلی مشغوله نمی تونم بنویسم این روزا هم که فکرم به هیچی مشغول نیست نوشتنم نمیاد....ذهنم داره حسابی تنبلی میکنه...احساس کسی رو دارم که بعد یه دوران خیلی سخت رفته توی یه جزیره و داره استراحت میکنه...نه بهتر بگم احساس اون کسی رو دارم که توی یه شهر شلوغ پنبه کرده توی گوشهاش و نمیخواد هیچی بشنوه....هیچی ببینه....هیچی بفهمه، این روزها چیز خوبی وجود نداره برای دیدن و شنیدن و فهمیدن...کافیه سرتو از پنجره خونه ت ، از تنها جای امنی که این روزها هست و تمام دلخوشی منه ببری بیرون...می ترسم حرف بزنم و ذهن آرومم مشوش بشه

2010-10-06T10:44:00.000+03:30

دستم در دست مهربانت ، چشم می دوزم به مهربانترین چشمان دنیا و خدا را شکر می کنم به خاطر تمام خوبیهایت ، همه صبوری هایت و همیشه همراهی ات و دعا می کنم این دو شمعی که با هم فوت می کنیم ، بینهایت شود روی کیک سالگرد ازواج!

2010-09-28T12:07:00.000+03:30

از روز اولی که دو سال قبل میخواستم برم بهم گفتند باید چادر داشته باشی! دانشجوهاشون هم همینطور هستند، "بایدی" چادر می پوشن، چادر هایی که از زور این باید بالاتر از کمرشون نمیاد و فکر کنم اگه تمام دنیا جمع بشن فرق این چادر سرکردن رو با سرنکردن نمی تونن بفهمن. من اما وقتی چادر می پوشم نمی تونم اون رو دور کمرم بگیرم و راه برم، خیال می کنم این کارم یه جور توهین یا بد جلوه دادن پوشش اونهایی هست که به دلخواه خودشون این پوشش رو انتخاب کردند.

همیشه از در کلاس که چادر رو سرم می کنم تا در ماشین که راحت می شم از زور اجبار با خودم فکر می کنم به اینکه این دوگانگی ها ، این یه جا یه جور بودن و یه جا یه جور دیگه ها، چه خواهد کرد با شخصیت و رفتار و اخلاق ما و نسل های بعد؟

پی نوشت: هر چیزی وقتی رنگ اجبار به خودش می گیره یه جور مقاومت در برابرش ایجاد میشه، انگار روح آدم میخواد با گوش نکردن بگه بابا منم هستم!

2010-09-22T23:12:00.000+03:30

یادش بخیر! مانتو وشلوار و مقنعه م رو آویزون می کردم یه جا دم دست، کفش های نو دقیقا کنار رختخوابم، کیفم آماده و پر از دفتر های نو و کادو و پلاستیک شده! چه بوی خوبی داشتند مداد و پاک کن نو! عاشق مداد گلی نوک تیز و خوشرنگم بودم، مداد رنگی های تازه و دفتر نقاشی سفید سفید... یادش بخیر اون شب های اول مهر که تنها دغدغه م این بود که وقتی فردا می شه نکنه توی تقسیم کلاس ها از دوست صمیمی م جدا بیفتم...

شاگرد اول

2010-09-19T10:25:00.002+04:30

از کلاس اول تا آخر دبیرستان شاگرد اول بودم ، اونم شاگرد اول بلا منازع ها! آخه این شهر کوچیک ما انقدر امکانات کمی داشت که اگه کسی استعدادی هم داشت کمتر معلوم می شد ، همیشه بعد از من توی مدرسه و توی شهر چندین نفر به طور مشترک با اختلاف معدلهای خیلی جزئی و البته با اختلاف شدیدی با من دوم و سوم بودند. عادت کردم به همین روال ، یه شهر بود و یه من ، توی مدرسه که دیگه برای خودم حکومت می کردم! توی کمتر کاری بود که مدیر و ناظم مدرسه منم قاطی نکنند. توی تمام مسابقه ها ، ورزشی و هنری و قرآن و همه چی من باید می رفتم چون من شاگرد اول بودم. اینا رو برای یادآوری خاطرات نمی نویسم، می خوام بگم درسته شاگرداولی برام خیلی چیزای خوبی رو بدنبال آورد که باید به خاطرش خدا رو شکر کنم ، اما منو از خیلی چیزا محروم کرد. حس نجابت و غرور توام که باید توی مدرسه می داشتم خیلی لحظات شاد دوستیم رو ازم گرفت ، انتظار پدر و مادرم از من هنوز که هنوزه با انتظارشون از خواهر و برادر کوچیکترم فرق می کنه ، برای اونها من هنوز شاگرد اولم ، اگر چه دیگه سالهاست که حتی شاگرد دهم هم نشدم! من هنوز هم با همون حس شاگرد اول بودن ، خیلی جاها باورم نمیشه هستند خیلی از کسانی که شاید درسشون خوب نبوده اما مهارت هایی دارند که من ندارم . وقتی از رفتار آدم ها ناراحت می شم ، وقتی انتظاراتم از بقیه برآورده نمی شه ، وقتی از انتقاد تند کسی دلگیر می شم ، وقتی به راحتی اطرافیانم نمی تونم ارتباط برقرار کنم و از رابطه ای لذت ببرم ، همسرم می گه تو هنوز توی دنیای شاگرد اولی زندگی می کنی!

بابا معدل بیست ! من تو رو خیلی وقتا پیش ول کردم به حال خودت ، تو هم منو بذار توی حال خودم!

پی نوشت : دارم تمرین می کنم برای برطرف کردن این مشکل! لطفا اگه تجربه مشابهی دارید راهنماییم کنید ، خوشحال می شم!

کجایی مادربزرگ؟

2010-09-15T11:11:00.003+04:30

این حرف رو وقتی مادربزرگم زنده بود زیاد ازش می شنیدم ، خدا رحمتش کنه هر چی می شد ، هر کی از چیزی شکایت می کرد با یه لبخند قشنگ می گفت مادر جون زندگی بالا و پایین زیاد داره، اون وقتها تو عالم بچگی خیلی معنی این حرف رو نمی فهمیدم ، اصلا شاید معنای زندگی رو خوب درک نمی کردم که بالا و پایینش ، کم و زیادش بخواد اذیتم کنه. گذشت و مادر بزرگ پیر شد و من بزرگتر ، مادر بزرگ یه روز برای همیشه رفت و من الان بدجوری دلم میخواد می بود تا سرم رو بذارم روی زانوهاش ، مث بچگی هام ،نوازشم کنه و اشکام رو پاک کنه، دوست دارم بشنوم ازش که" زندگی بالا و پایین زیاد داره ، همونجور که خوبی هاش زود می گذره سختی هاش هم به هر سختی بالاخره می گذرند"

کجایی مادربزرگ که ببینی بدجوری توی سربالایی گیر کردم ، انقدر که به نظرم تا ته دنیا سربالاییه...

پ.ن : نگران نباشید ، من خوبم ، همه خوبن ، فقط احساس می کنم خدا یه جور دیگه داره نگاهم می کنه! یه جوری متفاوت با همیشه، شاید داره امتحانم می کنه اما من اعتراف می کنم کم آوردم! دیدید بعضی وقت ها انگار بدشانسی پشت سرهم برات میاد؟

دلم میخواد حرف بزنم اما می ترسم لب باز کنم به ناسپاسی که حقش نیست...

فیتیله، ایران تعطیله!

2010-09-11T11:13:00.002+04:30

آخه تعطیل کردن امروز جز اینکه یه عده رو از کار و زندگی بندازه و کار خیلی ها مثل من که امروز کار اداری داشتند رو بندازه به فردا ، چه سود دیگه ای داشت؟ مملکت که شبانه روزی و هفت روز هفته تعطیله ، این دیگه چی بود؟ خوب شد اسم امسال " کار مضاعف" بود، فکر کنم برای توضیح معنای کلمه " مضاعف" توی دیکشنری از این به بعد تصویری از ایران هشتاد و نه رو ضمیمه کنند!

2010-09-09T18:16:00.000+04:30

کم کم غروب ماه خدا دیده می شود

صد حیف از این بساط که برچیده می شود....

2010-09-06T18:47:00.002+04:30

برنامه های تلویزیون توی ماه رمضون نوبره واقعا! بگذریم از سریال های مزخرف و سرکاری هرساله ، برنامه کودک هاش هم جور دیگه ای میشه ، همین الان توی شبکه استانی یه مسابقه بسیار جذاب برای کودکان داره اجرا می شه. یه آیه تلاوت قرآن میذاره و سوال اینه که قاری این آیه کیه؟!!! آخه من با این همه سن نمی دونم ، بچه از کجا میخواد بدونه این صدای کیه؟!!! اومدیم و می دونست ، چه فرقی می کنه...

2010-08-25T19:02:00.003+04:30

هر وقت مثل الان یه چیزی رو خیلی خواستم و برای بدست آوردنش خیلی هم تلاش کردم و نشده ناخودآگاه یاد اون بحث های بیخود "جبر و اختیار" انسان توی کتابهای بینش دبیرستان و دنباله ش توی معارف دانشگاه میفتم. یادش بخیر معلم بینش دبیرستانمون چنان با ترس در مورد این مساله صحبت می کرد که نکنه یکی از ماها یه چیزی بگیم و همونجا به غرور خدا بربخوره و عذاب الهی بهمون نازل بشه و خانوم معلم بیگناه رو هم با خودش ببره:)

درسته خیلی از جاها با اختیار خودمون خیلی کارها می کنیم و پاداشش رو هم میگیریم یا چوبش رو میخوریم اما خیلی از جاها هم با جبر کامل یه جریان ما رو با خودش می بره ، برای من که اینطور بوده و هست ، اینطور جاهاست که توکل کردن بدرد آدم میخوره ، کاری که من با اینکه خیلی توش ادعام می شه وقتی پاش میفته می بینم بلد نیستم ، تا یه چیزی میشه مث این بچه های نق نقوی اعصاب خردکن چنان دنبال خدا راه میفتم و حالا نق نزن کی بزن که خیلی وقت ها می ترسم خداهه برگرده یکی با مشت بکوبه تو کله م... با اینکه همیشه توی کلام می گم می دونم خدا برام بد نمیخواد اما بدی که پیش میاد تازه می بینم کجای کارم. ( بحث این خیلی مفصله که اتفاق های بدی که سر آدم میان دو دسته ن ، یه سری نتیجه صریح کارای خودمون هستند مثلا اگه من توی کاری تنبلی می کنم و شکست میخورم هیچ وقت نمی تونم بگم جبر زمونه بوده اما سری بعدی اتفاقات بد واقعا گاهی بی اختیار آدم انگار مثل سیل روونه می شن توی زندگی و من در مورد اینها صحبت می کنم).

شاید اگه بخوام توی این ماه رمضون چیزی از خدا طلب کنم بهترین چیز همین باشه که درست توکل کردن و یقین کردن به خیرخواهیشو یادم بده، خودش یه عالمه ، خودش آرامش میاره و خیر و خوبی...

رییس جدید

2010-08-24T11:28:00.000+04:30

باور نمی کردم روزی اوضاع انقدر خراب بشه که یکی مثل دکتر فلانی بشه رییس دانشگاه صنعتی شریف! یعنی انقدر قحط الرجال غوغا کرده؟

2010-08-20T13:42:00.002+04:30

دو سه سالی می شد که دعای افتتاح نخونده بودم ، دیشب خوندم، بعد دو سه سال... و چه حسی داره این "الحمدلله" های دعای افتتاح، آرامش دنیا انگار توی همین یه کلمه ست که به زبون جاری می شه و به دل آدم می شینه ... الحمدلله الذی یجیبنی حین انادیه... و همین یه کلمه کافیه برای حال خوب امروز من، مگه میشه تو رو صدا بزنم و جواب ندی؟ و مگه امکان داره که جوابی که میدی و چیزی که برام میخوای بهترین نباشه برام؟

2010-08-18T11:06:00.002+04:30

خدای من اگه این روزا زیاد بهونه می گیرم نه برای اینه که بخوام رو حرف تو حرفی زده باشم، نه، من فقط هنوز باور نکردم که میخوای چیزی رو که در جواب اشک های من دادی دوباره پس بگیری... باور نمی کنم حتی اگه با چشم های خودم ببینم... انتظارم از تو خیلی بیشتر از اینهاست...

برای علی

2010-08-05T18:13:00.003+04:30

چند روزیه که میام بنویسم اما دستم به نوشتن نمیره ، تا می نشینم پای کامپیوتر ، میرم توی اخبار و می گردم دنبال خبر جدید از زندانیانی که اعتصاب غذا کردند. همه اون عزیزان برام مهم هستند و براشون نگرانم اما دلیل اصلی نگرانیم "علی پرویز"ه . برادر دوست خوبی که حالا نمی دونم این روزها چه حالی داره چرا که نه ایمیل جواب می ده نه تلفن و نه اس ام اس. "علی" رو سه بار بیشتر ندیدم و اگه از نظر ساعت این سه بار رو با هم جمع کنیم یه کمی بیشتر از یه شبانه روز خواهد بود، اما یادآوری همین کمی بیش از بیست و چهار ساعت خنده ها و سرزندگی و شادابی علی حالا هر لحظه منو عذاب می ده و فکرم دور نمیشه از اینکه درسا ، مادرش و پدر صبورش الان چه حالی دارند از اینکه می بینند عزیزترینشون داره عذاب می کشه و کاری از دستشون برنمیاد. اصلا انگار خواب می بینم، نمی تونم تصور کنم دختری مث درسا که خنده یه لحظه هم از لباش دور نمی شد حالا چیکار می کنه؟ خانواده ای که من همیشه به انرژی مثبتشون -که نه تنها بین خودشون بود بلکه به دیگران هم انتقال می دادند- غبطه می خورم هنوز انرژی دارند برای مبارزه با این غم بزرگ و پیدا کردن راهی برای رهایی عزیزشون؟

کاری جز دعا ازم ساخته نیست. دوست دارم از این کابوس وحشتناک فرار کنم ، بیدار بشم و ببینم دوباره مثل همون روزهای شاد گذشته من و درسا روی پله های جلو دانشکده نشستیم ، علی روبروی ما ایستاده و به زمین و زمان فقط می خندیم...

2010-08-01T18:38:00.002+04:30

سلام! دیدید گفتم تا چشم بهم بزنید من برگشتم!

امتحانم خوب بود و حالا باید منتظر باشم تا زمان اعلام نتیجه ها و تا اون وقت یه تصمیم درست و عاقلانه بگیرم.

مسافرت اما واقعا عالی بود ، بعد اینهمه خستگی و یکنواختی یه هفته رویایی بود. استانبول واقعا شهر زیباییه و من که به تاریخ و مکان های تاریخی هم علاقه زیادی دارم دیگه حسابی کیف کردم اونجا. مهرناز عزیزم، انقدر دلم میخواست اونجا بودی و می دیدمت! اینم از شانس من که درست پیش پای من تو اومدی!

فعلا این چند روز باید برسم به خونه و زندگی تا از این حالت وحشتناک کنونی خارج بشه:)

2010-07-22T13:46:00.000+04:30

فردا صبح امتحان دارم و فردا شب اگه خدا بخواد داریم میریم ترکیه. از الان بدون فکر کردن به امتحان فردام دارم به این نکته می اندیشم! که چه حالی می ده یه هفته استراحت و خوشگذرونی مطلق:) پیشاپیش از همه دوستانی که آرزوی سفر خوش و بخصوص یه امتحان موفقیت آمیز رو برام دارند خیییییییییلی ممنونم. تا چشم بهم بزنید من برگشتم!

سریال های زیرزمینی

2010-07-20T10:13:00.002+04:30

تا می تونم سعی می کنم این برنامه "دیروز، امروز ، فردا" رو اصلا نگاهم هم بهش نیفته ، چون واقعا برای کسانی مث من که ناراحتی اعصاب دارند سم مهلکیه اما پریشب اتفاقی یه قسمتش رو دیدم و متوجه شدم بعضی از قسمت هاش انقدرا هم اعصاب خردکن نیست، تازه میشه بهش کلی خندید:) برداشتن برنامه گذاشتند با موضوع" تاثیر سریالهای زیرزمینی بر آمار طلاق در جامعه ما"!!!!
خوب طبیعیه اولش نفهمیدم منظور از سریال زیر زمینی چیه، خیال کردم اسم یه سریاله:) اما بعدا متوجه شدم که آقای آخوندی که مهمان برنامه بود داره در مور سریال هایی مث ویکتوریا و روزگار شاهزاده صحبت می کنه ( از سریال های فارسی وان که من بشخصه خیلی متنفرم ازشون اما توی ایران مخاطب خیلی زیاد داره) این آقاهه گویا خودش یکی از طرفداران پر و پاقرص ویکتوریا بود چون چنان با دقت و جزییات از این سریال تعریف می کرد که من پشیمون شدم از ندیدنش!
جالبی ماجرا وقتی بیشتر شد که مهمان تلفنی برنامه یعنی"حسن عباسی" یا بقول خودشون دکتر حسن عباسی اومد روی خط و البته قبل از اون یه قسمت کوچیک از سریال لاست پخش شد! بعد این آقای عباسی نام اومد و با قسم و آیات و هزار دلیل و منطق به نظر خودش ثابت کرد که این سریال هایی مث لاست خیلی "حقیرتر" از اون هستند که بخوان روی جوانان بسیجی کشور ما اثر بذارند!!! توهم توطئه از هرنوعش رو دیده بودم به جز اینکه کسی خیال کنه سریالی بسیار پرمخاطب در دنیا فقط به قصد فریب جوانان بسیجی ساخته شده و البته مثل تمام توطئه های دیگه شکست خورده.
من فقط یه سوال برام پیش اومد: آقای عباسی شما بیکار تشریف داشتید که نشستین تمام این سریال بسیار حقیر رو مشاهده فرموده و بعد در باب اون یک تحلیلیه بسی طولانی نوشتید و جمعی رو به خنده واداشتید؟
عجب اوضاعی داریم ها! آدم نمی دونه به اینها بخنده یا گریه کنه؟

پی نوشت: بعدا متوجه شدم که منظور از سریال های زیرزمینی بر وزن همون موسیقی زیرزمینی ، سریال هایی هستش که ملت از پشت بوم یعنی با دیش ماهواره تماشا می کنند:)

2010-07-17T17:56:00.000+04:30

این هفته امتحانمو می دم و امیدوارم بعد اون بتونم خیلی بیشتر به اعتیاد قدیمیم که حالا چندوقتیه ترک شده برسم:)

2010-07-08T17:02:00.003+04:30

من بعد از صد و اندی سال اومدم و الان هم فقط یه توک پا اومدم ، چندین دلیل مختلف داره و از جمله دلایلش بسیار شلوغ بودن سر بنده ست و مشکلات اینترنت منزل ( همین الان هم با کارت کانکت شدم)! که هنوز هیچکدوم هم برطرف نشده ، دو سه روز آینده رو هم ایشاا.. دارم میرم مشهد و خدا بخواد زیارت هم می رم و جای همه شما هم زیارت می کنم. فعلا همین قدر اومدم بگم من زنده م!

2010-06-23T10:20:00.002+04:30

لعنت به نظامی که تمام سایت ها رو فیلتر می کنه و بعد بین خودی هاشون ، فیلترشکن خیلی خوب پخش می کنه بطوری که به گفته خودشون : حتی سایت "کلمه" رو هم باز می کنه!!!!

ایستگاه بیست و ششم

2010-06-23T10:20:00.000+04:30

دوباره همون ایستگاه! دور بیست و ششم هم تموم شد و من دوست دارم تمام امروز رو فقط به این فکر کنم که اگه بخوام مهربونی های خدا رو توی این مدت نسبت به خودم بشمرم ، شاید دویست و شصت سال طول بکشه.... آره امروز تولدمه و من درست مث بچگی ها از صبح که از خواب پا شدم غرق شادی ام و این یعنی امید به زندگی که گاهی ازش خسته می شیم ...
خدایا شکرت به خاطر پدر و مادر و خواهر و برادر مهربونی که بهم دادی تا پناه خستگی هام باشن
خدایا شکرت به خاطر همسر گلی که بهم دادی که مثل کوه تکیه گاه سختی هام باشه
خدایا شکرت به خاطر دوستان خوبی که روزهایی که از دنیا دلگیرم کنارم هستند و
شکرت برای تمام خوبی هایی که همونطور که گفتم نمی تونم بشمرم و بالاتر از اون شکر برای نعمت هایی که دادی و من حتی از وجودشون بی خبرم و نمی دونم بدون اونها چه بلایی سرم میاد!

و حالا نقطه سر خط: من برای امسال زندگیم خیلی قول و قرارا با خودم گذاشتم! کمکم کن خدا!

مصاحبه

2010-06-22T20:04:00.001+04:30

چند روز پیش یه مصاحبه کاری داشتم. راستشو بخواهید اصلا حال و حس رفتن به مصاحبه و سوال و جواب اونهم از نوع علمی و با محور شیمی نه مهندسی شیمی رو نداشتم! مصاحبه کنندگان چهار نفر بودند که سه تاشون استاد دانشگاه در رشته شیمی بودند و یک نفر از اونها استاد دانشکده مهندسی شیمی. نکته ای که برام بسیار بسیار جالب و بیشتر از اون دردناک بود( که حالا دلیل دردناک بودنش رو آخر می گم) این بود که یکی از اساتید شیمی که قرار بود بعنوان اولین نفر از من سوال کنه گفت: اجازه بدین قبل از اینکه سوالاتم رو شروع کنم یه چیزی بگم که نمی دونم درسته یا نه اما احساس من از شما اینه که قبلا رشته تون رو خیلی دوست داشتید اما در حال حاضر دچار سرخوردگی شدی نسبت به این رشته!!!!!!!! و من رو در این حالت مجسم کنید!!!!!!!!! لازم به ذکر است که من اون احساسی رو که توی خط اول اینجا نوشتم قبل رفتنم با هیچکسی در میون نذاشته بودم و حتی خودم با خودم درگیر بودم که این حس زشت رو حالا که یه فرصت خوب پیش اومده یه جوری بذارم کنار!
خلاصه اینکه بنده فکم افتاد پایین که ایشون طالع بین هم بودند آیا علاوه بر استاد بودن، به دانشجوهاش هم حسودیم شد ، یادم نمیاد استادی داشته باشم که با یه نگاه بتونه بفهمه چی توی دل من می گذره و نکته آخر رو که وعده داده بودم بگم اینه که حرفش علاوه بر تعجب انگیز بودن خیلی غم انگیز هم بود برام! یعنی این احساس بدی که من توی این مدت پیدا کردم انقدر در من گسترده شده که یه آدم خبره از بیرون می تونه بفهمه چی فکر می کنم؟!
ناگفته نماند که بقیه مصاحبه بعد این حرف ایشون به بحث بین خود اساتید در مورد دولت کریمه و بازار بسیار گرم کار و اشتغال گذشت ، فقط همین! انگار یادشون رفته بود من برای چی رفته بودم اونجا!

دخترآفتاب و سردمدار بخونند حتما!

2010-06-21T11:34:00.004+04:30

چند روزی که گذشت روزاهای تقریبا متفاوتی بودند با احساسات خیلی مختلف و درهم برهم که اگه فرصت کنم حتما به نوبت تعریف خواهم کرد ، اول اینکه آقای همسر دوباره رفته بودند یه مسافرت یه هفته ای که برای اینجانب مانند یکسال گذشت و در این یک هفته بالاترین سهم را در احساسات من دلتنگی فوق العاده شدید به خود اختصاص داده بود که خدارو شکر با اومدنش برطرف شد
دوم اینکه در بلاگر من یه سری اختلالاتی ایجاد شده که اگه مشکلی در نحوه آرایش خطوط و اینها می بینید مربوط به همونه! در حال پیگیری هستم تا رفع بشه
نکته سوم که نکته مهمی هم هست اینه که وبلاگ دو تا از دوستان خوبم، سردمدار و دختر آفتاب فیلتر شده! اگه اینجا رو می خونن لطفا یه فکری به حال من که دلم بسیار برای خوندن نوشته هاشون تنگ شده بکنند( اگه امکان تغییر آدرس براشون فراهم نیست چون می دونم کار بسیار سخت و طاقت فرساییه لطفا یه فیلترشکن درست و درمون برای من بفرستند! این دیگه از اون حرفا بود ها! عجب خواننده های وبلاگ پردردسری:))))پلیییییییییز! من ده تا فیلتر شکن دارم که هرکدومش به مرور زمان غیرفعال شده و آخرین فیلترشکنی که دارم چیزی جز فیس بوک رو باز نمی کنه!

2010-06-15T11:05:00.003+04:30

بیزارم از تمام جاده هایی که تورا دور می کند از من بی آنکه بداند غوغای درونم را بی تو پایانی نیست...روزی هزار آینه انتظار می شوم و می نشینم بر درخانه تا دوباره بیایی و فصل همیشه بهار شود این خانه که این روزها عجیب برایت دلتنگی می کند ،حتی ماهی قرمز کوچک انگار رفتنت را متوجه شده که اینطور بداخلاقی می کند در آرامش آب!

2010-06-12T18:31:00.000+04:30

22 خرداد است و من نمی دانم تا چند سال دیگر وقتی مثل امروز صبح از خواب بلند می شوم انگار مسخ همه رویدادهای این یک سال شده ام و ذهنم خارج از کنترل من مثل برق تمام این 365 روز را ، تلخ و شیرین – که روزهای شیرینش به انگشتان دست هم نمی رسید- مرور می کند ، نمی دانم تا چند سال یکی از معناهای 22 خرداد برایم ترس و تشویش و اضطراب خواهد بود اما می دانم تا همیشه وقتی اسم این روز بیاید تمام قد باید بایستم به احترام همه مردمی که در این یک سال ایستادند و از پا ننشستند برای زنده نگهداشتن رویاهای سرزمینمان. یاد همه گل هایی که 22 خرداد 88 با آرزوهای خوب رای دادند و ندادند اما می خواستند ایران آزاد را ببیند و نشد که ببینند ، نگذاشتند که ببینند، همیشه سبز...

2010-06-01T19:28:00.000+04:30

خدایا نمی شد دل آدم ها رو یه جور می آفریدی که انقدر زود زود نمی گرفت؟:(

2010-05-28T11:45:00.002+04:30

هرکسی همیشه همراه خودش یه سری وسایلی داره که به نوعی بهشون وابسته ست ، اگه نباشند انگار یه چیزی کمه. مثل مدارک شناسایی آدم ، مثل عکس عزیزترین ها که برای دلگرمی همه جا با خودت داری و مثل قرآن که تا حالا سعی کردم تا می تونم همراهم باشه همه جا که هر جا لازم بود کمکم کنه، انگار همیشه با خودم می گم اگه اتفاقی بیفته برام که دسترسی به بقیه وسایلم نداشته باشم خوب مهمترین هاش همراهمه ! و حالا از پارسال تا الان یه چیز دیگه هم به این مجموعه گلچین وسایل من اضافه شده که مث چشمم ازش مراقبت می کنم ، برای روزی که منتظرش هستم ! دستبند سبز من هنوز توی کیف دستی م هر جایی همراهمه ، همون دستبندی که با امید گره زدیم به دست های خسته مون و حالا نگهش می دارم برای روزی که جشن آزادی بگیریم و نماز شکر بخونیم برای آزادیمون. اون روز دوست دارم حتما دستبندی رو بدست داشته باشم که رویاهام رو به آینده سبز سرزمینم گره زد...

2010-05-16T17:53:00.002+04:30

همین روزها که می آید ، نهال سبز امیدمان به آزادی دارد یکساله می شود. چشمانم را می بندم و بر می گردم سوار بر بال خیال تا لحظاتی هم که شده فارغ از آنچه شد و آنچه گذشت ، خوش باشم فقط به یاد روزهای خوبی که پارسال این وقت ها داشتیم، خنده مان به آسمان ها سرزده بود ، رویاهایمان را گره زده بودیم به دستان همدیگر و زنجیری ساخته بودیم از عشق که میخواستیم به گردن ظلم بیاویزیم ...به امید اینکه روزی خواهد آمد که کودک سرزمینم برای دیدن رویاهایش مجبور نباشد با اسب خیالی سفر کند...

2010-05-15T18:09:00.000+04:30

خدایا! این روزا بیشتر از همیشه توی پیچ و خم کارهات حیرونم!

حکمت

2010-04-20T12:41:00.005+04:30

این قانون طبیعت برای من استثنا نداره ، هر چیزی رو بیشتر دوست داشته باشم باید برای رسیدن بهش بیشتر در اصطلاح خودمونی " جلز و ولز" کنم! ولاغیر!

پی نوشت : حکمت خدا رو در این مورد درک نمی کنم. شاید توقع خیلی زیادی داشته باشم که حکمت خدا رو در این مسئله بدونم چون یادمه توی دبیرستان معلم های بینش هرجا کم میاوردن و هیچ توضیحی برای حرفاشون نداشتن یا سوالی رو نمی تونستن جواب بدن می گفتن" حکمت خدا بر این قرار گرفته که ..." حالا در مورد من هم لابد حکمت خدا بر این قرار گرفته که من باید صبر کنم اما خیلی دوست دارم بدونم به کجای قدرت بزرگ خدا بر می خوره اگه جواب منو زودتر بده؟:(

پی نوشت: از صبح تا حالا چندین بار این نامه را خوانده ام و با سطرسطرش چیزی شبیه درد در چشمان خیسم حس کرده ام. آیا کسی باور خواهد کرد که انسانی با اینهمه عشق به شاگردان کوچکش واقعا قصدی جز آزادی میهن داشته؟

2010-04-20T12:41:00.002+04:30

دیروز توی اخبار یه گزارش پخش شد از جشن فارغ التحصیلی دانشگاهمون! دلم انقدر دانشگاهمونو خواست!

ماجرای تکراری فیلترها!

2010-04-20T12:41:00.001+04:30

من عقده ای شدم توی همین یه هفته که بلاگر لعنتی فیلتر شده بود!

سالگرد عقدمون هم در جریان همین فیلتراسیون رد شد و من ناکام از نوشتن یه جمله خوشگل و عشقولانه:)

راستی فردا روز معلمه، یاد روز معلم های مدرسه بخیر، عجب هفته ای بود این هفته معلم همیشه:) من که کلی خاطرات جورواجور از نمایش های تکراری و بی مزه مدرسه دارم ، سرودهایی که حتی معنی خیلی از بیت ها و کلماتشو نمی دونستم اما با چنان حرصی تمرین می کردیم که انگار قرار بود توی یه کنسرت بزرگ اجرا بشه ، مسابقه های آبکی... درسته همه ش حال به نظرم بیمزه میاد اما اون موقع همین چیزا، با تعطیل شده کلاس که قاطی می شد خیلی مزه می داد، یادش بخیر!

سایه این ترس تا کی؟

2010-04-20T12:41:00.000+04:30

اوایل شجاعتر شده بودیم همه مان انگار ، انگار ترس از مرگ و ظلم و سیاهی و تجاوز و شکنجه نه اینکه در ما کم شود، داشت طبیعی می شد برایمان، چه گلها که درست جلوی چشمان ما پرپر شد و داغش برای همیشه روی دلهایمان ماند اما ترسمان داشت می ریخت...
حالا اما دوباره ترسو شده ام ، دوباره وحشت دارم از خواندن سطری از سبوعیت انسان، نه اینکه یادم رفته باشد و خون گرم نداها و سهراب ها سرد شده باشد ، نه ، زندگی آرامش می خواهد برای ما که می خواهیم راه سبز امید را زندگی کنیم و باید آرامش را هرجور می توانستیم پیدا می کردیم ، حتی اگر شده مثل من به قیمت بستن تمام درهای اطلاعاتی به روی خود، مثل ایزوله کردن خودم در تنها مامنی که برایم باقی مانده و نامش "خانه" است ، خانه ام این روزها بدون تلویزیون و اینترنت و ماهواره و روزنامه و وبلاگ و ... تنها کاشانه ای ست که بوی آرامش می دهد و می توانم امیدوار باشم که زخمهای روحم در تنها جایی که ممکن است تسکین بیابد همین جاست. روزی دو سه دقیقه شاید کمی بیشتر درهای این دنیای کوچک را به جهان خارج ، جهان پر از بیرجمی ، پر از نامردی ، پر از سیاهی ، پر از تعفن حرف های نفرت انگیز نامردها می گشایم تا با دوستانی اندک که برایم مانده درد دلم را بگویم و از شادی شان شاد شوم. برای همین هم بود که از چند روز پیش تا الان می ترسیدم بخوانم "رنجنامه بهاره مقامی" را... و کاشکی نخوانده بودم...

معذرت از شما و خودم برای شکستن قولم!

2010-04-15T12:23:00.003+04:30

با اینکه به خودم قول دادم دیگه برای صحبت های ایشون پشیزی هم ارزش قایل نباشم و وقتی حرفی ازش می شنوم فرض کنم دیوانه ای داره حرف می زنه که باید چندسال تحملش کرد ، حرف های اخیرش در مورد کنترل جمعیت حسابی حال منو بهم زده! تحلیلی رو می خوندم که به نظرم جالب اومد ، اگر وقت دارید خوندنش خالی از لطف نیست .

پی نوشت: ایلتس رو 7 شدم، فهمیدنش برای چندلحظه هم که شده خستگی این روزا رو از تنم بیرون کرد!

2010-04-10T10:07:00.000+04:30

بیم حصار نیست

که هر قفل کهنه را با دستان تو می توان گشود...

پی نوشت: من با کسی تعارف و رودربایستی ندارم ، من از شکست می ترسم!می ترسم از روزی که بعد از کلی تلاش و امید و امیدواری دوباره حال و روزم بشه مثل این روزهام. پشیمون باشم از راهی که اومدم! و این روزها این بدترین حسیه که مثل پیچک به پروپای نهال آرزوهام می پیچه و پای رفتنم رو کند می کنه. هر چی هم به خودم گوشزد می کنم که "آخه آدم حسابی هیچوقت تمام خوشی ها یه جا برای آدم جمع نیستند ، خیلی وقت ها مجبوری برای پیشرفت ، برای زندگی بهتر ، برای شادی بیشتر از خیلی شادی هات بگذری " اما دلم انگار گوشش بدهکار این حرفا نیست ، آخه اون که جز تو کسی رو نمی شناسه و چیزی نمی خواد ، این منم که هر روز هوس تازگی می کنم و پا روی حرف دلم می ذارم. آخ دل بیچاره من!

تمرین برای آرامش اعصاب

2010-03-20T12:23:00.003+03:30

از اول سال نو با خودم یه قرار گذاشتم و اونهم این بود که تا جایی که ممکنه چهره یه سری افراد رو که باعث تخریب روح و روانم می شن کمتر ببینم ! و الان نمی تونین تصور کنین من چه روحیه شاد و چه اعصاب راحتی دارم از ندیدن خیلی ها ! فکر کنم بتونید بعضی هاشونو حدس بزنید:)

2010-03-20T12:23:00.002+03:30

همه چی خوبه ، همه جا بوی بهار می ده ، کافیه نفس بکشی تا عطر گلهای بهاری رو تا ته ریه هات مزمزه کنی. خدا کنه امسال اونطوری که قدیما می گفتن ، همونطور که تا الانش بسیار نیکو بده تا آخرش برای همه خوب و خوش باشه ، برای من که عالی بوده، خدایا شکر!

به همه عزیزانی که منو لایق دوستی با خودشون می دونند!

2010-03-20T12:23:00.001+03:30

ارزش دوستی ها توی همچین موقعیت هایی مشخص می شه. وقتی حتی با خوندن یه خط از دوست عزیزت ، لبخند شادی می شینه روی لب هات و بغض دلتنگی گلوت رو می فشره ، اونوقته که می فهمی هنوز چیزهایی توی دنیا باقی مونده که ارزش دوست داشتن دارند و کسانی هستند توی زندگی که حتی دلتنگی براشون هنوز هم شیرینه به امید اینکه یه روز دیگه یه جایی از دنیا ، حتی برای یه بار دوباره ببینی شون.

اونهایی که می خوام براشون آرزوی سالی خوب و رنگارنگ از موفقیت ها و شادی ها و سرخوشی ها بکنم انقدر زیادند که اگه بخوام اسمشون رو اینجا بیارم ، باید تا خود سال تحویل فقط بنویسم. فقط می تونم بگم برای همه تون آرزوی شادی می کنم ، هر جا که هستید.

برای میهن آریایی مون آزادی می خواهم و برای مردمانش بیداری. برای خودم یه قلب پر از محبت تا بتونم همه شما رو بیشتر از همیشه دوست داشته باشم و برای شما ... هر آنچه که خودتون از خدا می خواهید!

2010-03-19T19:11:00.003+03:30

حس عجیبی دارم این روزها ، پایان رو هیچوقت دوست نداشته ام ، خدا می دونه من حتی برای تموم شدن تمام سال ها با وجود شادی از نوشدن سال ، غمگین بوده ام اما همون خدا الان می دونه که چقدر بی قرارم برای رفتن این سال، شاید آرامشی برای همه در انتظار باشه ، شاید نو شدن ، فرصتی باشه برای شانه خالی کردن از بار غم ، شاید همین تبریک ها ، همین دعاهای سال نو ، همین " یا مقلب القلوب" ها ، وقتی با هم به آسمون بره کاری کنه برای دل های خسته ما! تا فردا هنوز خواهم نوشت ، من هیچوقت نوشتن دقایق آخر سال رو ترک نکردم !

پی نوشت : یه وقت هایی هست که آدم گذشت زمان رو بیشتر و بهتر احساس می کنه ، مث همین الان ، انگار زمان سرعت گرفته تا بگذره و رد بشه از فردا ، شمارش معکوس از یه ساعت دیگه شروع می شه ، آخرین شب ، آخرین روز ، آخرین صبح و چقدر من آرومم از اینکه توی تمام این آخرین ها و در شروعی دوباره تو رو کنار خودم دارم، اصلا عاشق این تکرارهای دوست داشتنی ام اگه کنار تو باشم و عاشق سقف کوچیکی که سرپناهه برای من و تو تا فراموش نکنیم جایی هست که بعد تمام سختی ها ، آرامش در انتظار ماست به دور از هر چی هیاهو توی دنیا هست...

88

2010-03-15T13:12:00.002+03:30

همیشه روزهای آخر سال ، حواسم به آخرین ها هست ، عادتم بوده از بچگی. برای همین خیلی مواظب اینم که اگه کسی رو می بینم و احتمال می دم این آخرین دیدار ما توی این سال باشه، حتما براش آرزوی سالی خوش بکنم. این روزها تمام منظورم از این که به هر کسی می گم :" سال خوبی داشته باشی" ، "دقیقا" اینه که " سالی بهتر از 88 لعنتی در انتظارت باشه".
راستی سال 88 برای شما هم همینقدر لعنتی بود که برای من؟!

اسفندهای تهران

2010-03-13T11:55:00.005+03:30

دلم لک زده بود برای تهران، برای ولی عصر ، برای خیابان های شلوغ و مردمان بعضا بی دلیل شاد و شنگولش! پیش خودم بهترین وقت رو برای تهران رفتن انتخاب کرده بودم، یادم میاد سال های قبل اسفند تهران یه چیز دیگه بود ، هفته های آخر سال مردم توی پیاده روها توی هم می لولیدند و شهر آماده می شد برای جشن عید. خنده را از نگاه مردم می شد فهمید و خوشبختی و شادی را می شد زیر پوست شهر احساس کرد. امسال اما با هر قدمی که توی خیابون های شهر بر می داشتم احساس می کردم شاید اشتباهی شده ، شاید اسفند نیست ، شاید امسال تاریخ شروع سال نو عوض شده باشه! اشتباه کرده بودم ، تهران دیگه اون تهران رنگارنگ اسفندهای پیش نبود که شهری بود غم زده و دودگرفته که گم می شوی در پیچ در پیچ اخم و عصبیت و غم مردمانش. انگار همه می خواهند خشمی فروخفته را فریاد کنند ، در نگاه همه انگار دردی دیدم که از دل خونشان قصه ها داشت برای گفتن. نه ، من اشتباه کرده بودم که خیال می کردم عید امسال به رنگ و بوی همیشه تهران رو شاد خواهد کرد و زنگار غم رو از چهره ش خواهد شست. در شهری که هنوز خون داغ جوانان را می شود از در و دیوار کوچه بویید ، در خیابان هایی که شعار های خشم و نفرت هنوز هم زیر رنگ های سفید ، چشم بیننده را به سوی خود می خوانند ، عطر تازگی بهار آیا راهی دارد؟

چهارشنبه سوری

2010-03-03T12:04:00.002+03:30

نمی دونم قراره چند تا اتفاق دیگه از قبیل عاشورا و بیست و دو بهمن و اینها بیفته تا همه متوجه بشن که هر راهی شاید یکی دوبار جواب بده ، استفاده از مناسبت ها شاید زمانی کار درستی بود اما من به استفاده ابزاری از چهارشنبه سوری - اونهم روزی که از همین الان خانه های به آتش کشیده و دست و پاهای سوخته و چشم های کور شده اش رو به پای سبزها نوشته اند- خیلی خیلی خیلی بدبینم ، می بینم تمام آدم های دور و برم رو که تنها منبع اطلاعاتی شون رو بیست و سی تشکیل میده ، واقعا از ته دل و شاید با دلسوزی کاملا طبیعی نگران این هستند که نکنه امسال چهارشنبه سوری رو سبزها به کام مردم تلخ کنند. کسانی که حالا شاید به جرات بشه گفت اکثریت مردم ایران هستند و دنبال حق و حقوق طبیعی و عادی خودشون ، نباید خودشون به دست خودشون کاری کنند که اون باقیمانده مردمی که خیلی هاشون به دلیل ضعف اطلاعاتی دارند از منبع حکومت تغذیه می شوند از اونها دور و دورتر بشن. ما باید یه جوری عموم مردم رو همراه خودمون کنیم نه اینکه کاری کنیم تا خیلی ها دانسته یا ندانسته برنجند و بترسند و دور بشن. یادم نیست شماره بیانیه ش چند بود اما مربوط به اون اوایل بود که میرحسین خواسته بود برنامه های اعتراضی طوری طراحی بشه که از همه اقشار و همه سنین بتونن با خیال راحت در اون شرکت کنند. من با چه زبونی کجا می تونم برم از جوون های نازنین این مملکت خواهش کنم که توی جوسازی های رژیم گرفتار نشن، به کی بگم که دعوتنامه هایی که توی فیس بوک داره دست به دست می چرخه خیلی هاش شاید اصلا کار خودشون باشه برای گیرانداختن بچه های مردم ؟ اینا خودشون مدام برای چهارشنبه سوری دارن تبلیغ می کنن که یه جوری مردم رو وادار به واکنش کنند تا با یه حمله غافلگیرانه همه چیز رو به اسم سبزها تموم کنند و با پایان سال خیال خودشون و هوادارانشون رو راحت کنند که چیزی به اسم رنگ سبز دیگه وجود نداره. کاش توی این روزهای حساس، خیلی هوشیار تر از همیشه گام برداریم.

2010-02-28T18:07:00.004+03:30

گاهی وقت ها ( تاکید می کنم فقط گاهی ) غبطه می خورم به خانوم همسایه! تمام هم و غمش اینه که ظهر که آقاشون از سرکار بر می گرده ، بوی خورش تمام خونه رو پر کرده باشه:) و آخر هفته که می خواد بره مهمونی رنگ دسته کیفش رو با رنگ لنز چشم هاش ست کرده باشه حتما تا چشم همه خانوم های فامیلشون در بیاد! و بنابراین تمام اوقات بعداز ظهر خود را در بازار می گذرونه برای نیل به این امور خطیر. بعضی وقت ها مث همین امروز ، وقتی می گه:" بعد از ظهرها که خونه ای ، حوصله ت سر نمی ره؟ دوست داشتی بیا پیش من" واقعا قصد می کنم برم کتاب هایی رو که بعضی هاشونو بیشتر از دو سه سال می شه دانلود کردم و هنوز نخوندم بدم بهش و ازش خواهش کنم بخونه و برای من سمینار بده ازشون:))))

2010-02-20T11:04:00.001+03:30

دیروز با یکی از دوستام تلفنی صحبت می کردم، شرکتی که اونجا مشغول به کار بوده به علت تعدیل نیرو عذرش رو خواستند! به همین راحتی . از دیروز تا الان فکر م مشغول اونه و اینکه حالا باید چیکار کنه؟ واقعا کی قراره جواب این همه هزینه و وقت و انرژی که داره از جوون های این مملکت هرز می ره بده؟ این وضع تا کی ؟؟

پی نوشت : دوباره شدم مث کلاف سردرگم! خدایا کمک! احساس می کنم لبه پرتگاهی هستم که یه قدم نادرست شاید همین آخرین فرصت رو هم ازم بگیره....

درس هایی برای آینده

2010-02-14T11:41:00.003+03:30

بیست و دو بهمن با تمام حرف و حدیث ها و بحث و جدل ها تمام شد. دو روز تمامه که دارم این حرف ها رو توی دهانم مزمزه می کنم ، احساس می کنم این حرف ها رو این روزها ، گوشه و کنار زیاد می شنویم اما شاید لازم باشه هر روز و هر لحظه به خودمون تذکر بدیم که پیروزی آسون بدست نمیاد ، راه می خواد و فکر و منطق ، یا بقول میرحسین " شور و شعور" ، چیزی که فکر می کنم توی بیست و دوی بهمن خودمون رو فقط برای قسمت اولش آماده کرده بودیم ... میرحسین خیلی وقت پیش گوشزد کرده بود که این حرکت اجتماعی باید همراه با آفرینش و ابداع راه های جدید مبارزه باشه ، درسته که نمی تونستیم از فرصت طلایی حضور گسترده در خیابان ها – اونهم در روزی که انتظار نمی رفت حکومت باتوم به سر مردم فرود بیاره- به آسونی بگذریم اما قبول کنیم که برای این روز مهم باید جدا از اطلاع رسانی گسترده تر از حد فیس بوک و بالاترین ، برنامه ای طرح می شد ، باید یک نفر رهبری می کرد حضور مردم رو. باید از پتانسیل حضور مردم بهتر استفاده می شد. جدای از این ، حضور در خیابان ها در مراسم دولتی و روزها و مناسبت های خاص ، درسته که در روز قدس جواب داد و حکومت رو برای یک روز سردرگم و فلج کرد ، درسته 13 آبان ابتکار عمل رو از کودتاچی ها گرفت ، درسته 16 آذر رو به جهنم دولت کودتا تبدیل کرد و بالاخره درسته در عاشورا خواب حاکمان رو آشفته کرد اما قرار نبود و نیست که تا همیشه تنها راه مبارزه باشه ، بالاخره با بسیج نیروهایی که نمی تونیم تمامشون رو جیره خور بنامیم و باید قبول کنیم که یه عده واقعا به این حکومت "هنوز" اعتقاد دارند ، از عهده مخالفان بر میاد ، نمایشی رو که 9 دی در تهران راه انداختند و بعد هم با وقاحت تمام اونها رو جمعیت ده ها میلیونی خوندند ، چنانکه در 22 بهمن هم همین کار رو کردند ، یادمون نرفته. پس چرا خیال می کردیم که کودتاچی ها می خواهند بشینند و مخالفان رو نگاه کنند که 22 بهمن خیابان ها رو سبز می کنند و یه روزه اونها رو چپه خواهند کرد؟ چرا فکر اینجاش رو از قبل نکردیم که اگه تبلیغاتی که برای راهپیمایی اعتراضی در 22 بهمن انجام می شه کافی نباشه یا روش های حکومت برای ارعاب و تهدید و ... کارگر بیفته ، این پایان راه نیست که حالا به جای اینکه از 22 بهمن درس بگیریم و به فکر راه های دیگه ای برای زنده نگه داشتن "راه سبز امید" باشیم ، گوشه و کنار داریم به همدیگه می پریم و هر کدوممون اون یکی رو مقصر می دونیم؟ الان وقت این حرف ها نیست ، قرار بود ما را سبز امید رو زندگی کنیم نه اینکه حصاری بسازیم از اون با رویاهایی که شاید باید برای رسیدن به اونها ، سال های سال صبر کرد. در ضمن نکته خیلی مهمی که فکر می کنم این وسط فراموش می شه و در تحلیل ها نادیده گرفته می شه ، اهمیت لحظه و زمان و مکان در اعتراض هاست ، من چندین روزه که به این قضیه فکر می کنم که بیست و یک بهمن 1357 اگه مردم عصر که می شد برمی گشتند به خونه ها تا فردا دوباره بیان ، هیچوقت بیست و دو بهمنی در کار نخواهد بود. بعضی وقت ها حتی دادن یک فرصت به اندازه یک لحظه به حریف هم ، بردی رو که در دستانت هست ازت می گیره و یا اونو قدم ها ازت دورتر می کنه. شاید 25 خرداد اگه اون جمعیت رویایی و اون حضور سبز میلیونی ، حتی یک ساعت دیگه با تحمل ضربه های حکومت – با احترام به تلاش همه کسانی که اون روز بودند و در نظر گرفتن اینکه جان تک تک انسان هایی که در این راه و در اون روز کشته شدند نهایت ارزش رو داره – خیابون رو ترک نکرده بود حالا نیازمند این بحث و گفتگوها نبودیم.
من نه تحلیلگر مسایل اجتماعی هستم و نه سیاسی اما معتقدم اینکه دشمن رو کاملا نادان و دست بسته فرض کنیم فقط سوختن فرصت هاییه که در اختیار ما قرار داده می شه.

آرام تر لطفا!

2010-02-08T10:59:00.002+03:30

من برای وقت های اضافه م لیستی از صدها برنامه دارم از سال ها پیش ، ده ها فیلم ندیده ، کتاب های نخونده ، جاهای نرفته ، کارهای تلنبار شده ، هدف های فراموش شده ، تفریحات لذت بخش هرگز تجربه نشده... و نمی تونم لذت اون لحظه ای رو توصیف کنم که یکی از این موارد از لیستم خط می خوره!

من موندم اون هایی که می گن از بیکاری حوصله شون سر می ره ، بعدها غصه نخواهند خورد برای روزهایی که استفاده نکردند؟

همیشه برای وقتم ارزش قایل بوده و هستم اما الان یه چند وقتیه که انگار حریصتر شدم در برابر گذشت زمان ! دوست دارم ثانیه ها کش بیان تا من شاید به تمام چیزایی که توی کله م می گذره برسم، می شه؟!

2010-02-03T09:54:00.000+03:30

می گویم چه خبر؟
می گوید: هیچی ، اینترنت قطعه!
می گم : اینکه خبر نیست ، یادداشت روزانه مون شده!
می خندیم به آزادی که در این مملکت گل و بلبل بیداد میکند تا هیچکدام گریه مان نگیرد برای کوچکترین دلخوشی هایی که دارند دریغ می کنند از من و ما!

لولوخورخوره

2010-01-29T19:22:00.000+03:30

باورش سخته که دهه اول قرن بیست و یکم هم رو به اتمام باشه و هنوز یه عده اینجا انقدر ببخشیدا! نادون باشن! طرف خیال می کنه اینترنت زیر نظر مستقیم بوش و اوباما و چه می دونم این و اون اداره می شه ، مثلا صبح تا شب باراک اوباما نشسته داره فقط به خاطر منحرف کردن اذهان عمومی ایرانیان خیلی آگاه مث ایشون ، هی اینترنت رو آپ می کنه:) اسم اینترنت که میاد قیافه ش یه جوری می شه انگار از لولو حرف می زنی! فکر کن:))) در ضمن ایشون بی سوادی چیزی نیست ها، نخیر لیسانس گرفته دبیر مدرسه ست اینجوری!

آی کیو

2010-01-20T19:22:00.000+03:30

دیروز مقاله ای می خوندم در مورد ضریب هوشی مردم کشورهای مختلف در آخرین سنجشی که انجام شده نوشته دکتر شهرام یزدانی دانشیار دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی. در این گزارش آمده که ایران با ضریب هوشی متوسط 84 رتبه هوشی نود و هفتم را در بین ملل مختلف داراست. در این گزارش آمده است :
مطالعات فراوانی روی تفاوت متوسط ضریب هوشی در كشورهای مختلف صورت گرفته است.میانگین ضریب هوشی در آمریكا و انگلستان حدود 100 است. این عدد برای شهروندان ژاپنی، چینی، كره‌ای، هنگ كنگی و تایوانی 105 و برای تركیه، كشورهای خاورمیانه و جنوب آسیا بین 78 و 90 و برای كشورهای آفریقایی پایین تر از صحرای آفریقا بین 65 تا 75 است. در این میان كشور ما ایران با ضریب هوشی متوسط 84 رتبه 97 را بین 185 كشور جهان دارا می‌باشد. هوش یك سازه انتزاعی مولتی فاكتوریال محسوب می‌شود و هنگامی كه صحبت از تفاوت ضریب هوشی بین دو فرد می‌شود تفاوت‌های ژنتیكی، تفاوت‌های محیط فیزیكی، تفاوت‌های محیط روانی و تفاوت‌های آموزشی به خصوص در دوران كودكی می‌تواند توجیه كننده تفاوت ضریب هوشی باشد، اما هنگامی كه با تفاوت میانگین ضریب هوشی میان دو كشور یا دو نژاد مواجه می‌شویم قایل شدن به تفاوت ژنتیكی، به نوعی به معنای وجود نژاد برتر (ژن برتر) است.
نکته جالبی که در این گزارش بود اثر مهاجرت نخبگان بر ذخیره ژنتیکی یک کشور و از جمله کشور ما بود . نویسنده اشاره می کنه که با مهاجرات بسیاری از افرادی که ضریب هوشی بالاتر از حد متوسط در یک کشور دارند ، در واقع نسل بعدی از پدر و مادرهایی با ضریب هوشی های پایین تر متولد می شه و بنابراین یک پله نسبت به نسل فعلی پایین تر خواهد رفت و به همین ترتیب ادامه پیدا می کنه. بعنوان مثال دلیل اینکه اسکاتلند در اروپا با عدد 97 پایین ترین ضریب هوشی را داراست مهاجرت نخبگان این کشور در مقیاس وسیع به انگلیس ذکر شده و طبق آمار همین مهاجران اسکاتلندی ضریب هوشی متوسط 108 را داشته اند!
حالا با این اوصاف نباید از آینده ایران از این منظر هم ترسید و براش نگران بود؟ ما همیشه عادت کردیم که برای خودمون به قول بچه ها نوشابه باز کنیم و هی تعریف و تعریف که ایرانیان فلانند و بهمان ، اما واقعیت چیز دیگه ای رو می گه و این انتخاب خود ماست که کدوم طرف رو قبول کنیم. سرخوش و مست فرهنگ و تمدن و هنر دیرین ایران باشیم یا به فکر چاره ای برای آینده سرزمین مادری؟

دست و دلباز

2010-01-18T10:32:00.000+03:30

امتحان یکی از درس هام امروز بود، از اونجایی که همیشه خودم خوشم نمی اومد از اونهایی که اول امتحان می اومدن و می گفتن : " سوال به هیچ عنوان جواب داده نمی شه" ، سعی می کنم تا جایی که راه داشته باشه جواب سوال هاشونو بدم. اما این وسط بعضی ها هم عجب سوال هایی می کنند ها ، نمونه ش این یکی که واقعا خنده دار بود:

دانشجو: میشه در مورد این سوال یه راهنمایی بکنید؟

من: سوالتون واضحه ، اگه مشکل خاصی در موردش دارید سوال کنید.

دانشجو: نه ، فقط اگه میشه شما اول جواب رو بگین باید از کجا شروع کنم ، بقیه شو خودم می نویسم ، نمره اون قسمت اولشو هم نمی خوام، مال خودتون!

من : !!!!!!!!!!!!!!!!!

قول می دم!

2010-01-13T19:07:00.003+03:30

دیدن درد و غم انسان ها هر جای دنیا باشه فرقی نمی کنه ، دل آدم رو به درد میاره ، حتی شده وقتی دارم به غم کسی فکر می کنم یهو احساس کنم یه چیزی مث سوزن فرو رفت توی پام ، یا توی دستم ، یا توی قلبم حتی! یه جور احساس همدردی عصبی! دیدن درد ، درد میاره ، مگه می شه ضجه پدری رو شنید برای پسرش و آروم موند؟ مگه می شه گریه مادری رو دید و اشک به چشم نیاورد؟

اما یه وقتایی با این احساس همدردی ، یه چیزی مث حس زندگی درونت شکوفا می شه ، یه جور جدیدی انگار قدر زندگی رو می دونی و شادی که می تونی بهش دست پیدا کنی. اینجور وقتا حتی اگه مثل این روزهای خیلی از ماها ، بهانه برای غم بیشتر باشه تا شادی ، اما خوب که فکر کنی می بینی دلیل برای تلاش کردن خیلی بیشتر از همه این هاست ، شادی هایی که حق ماست و اونهایی که دیگه نیستند ، چیزهایی که باید می داشتیم و نداریم ، چیزهایی که می تونیم داشته باشیم اگه بخواهیم . اصلا من فکر می کنم هر کسی این روزها از بین ما میره ، با رفتنش یه قولی از ما می گیره که سبز باشیم و سبز زندگی کنیم تا برسیم به اون چیزهایی که خیلی ها آرزوشو داشتند اما مجال رسیدن بهش رو نه... که همدیگه رو دوست داشته باشیم و هوا رو از عطر زندگی و عشق پر کنیم

خواب هایم کو؟

2010-01-08T11:53:00.000+03:30

خواب هایی می بینم این روزها که هیچوقت ندیده ام ، خواب اغتشاش می بینم شب تا صبح را!خواب خیابان های سوخته در آتش انتقام ، خواب زخم های عمیقی که کینه نقش می کند بر تن ها و بر روح درمانده من... یک شب خواب عزاداری می بینم و شب دیگر خواب فرار .. کم بود دردهای صبح تا شب که پیشکش تک تکمان کرده بودید؟ یکی نیست بگوید خواب های آرامی که شب تا صبحش قصه رنگین کمان بود و شمع و گل و پروانه ، چه شد که به اغتشاش کشیده شد؟! چه کسی می آید دستی به سرم بکشد حالا که صبح شده و من سرم از خواب های شبانه هنوز درد می کند؟

2010-01-07T11:02:00.001+03:30

2010-01-01T11:47:00.002+03:30

سه دسته بودند ، سه دسته هستند ، سه دسته خواهند بود

مظلوم ، بی تفاوت ، ظالم

آسمانی ، معلق ، زمینی

اهل دل ، اهل کوفه ، نا اهل

مرد ، مردد ، نامرد...

پی نوشت : بعد این همه اتفاق و مصیبت ، وجود اون دسته بی تفاوت منو تا حد مرگ عصبانی می کنه!

2009-12-29T09:24:00.001+03:30

بغض سخت تر از همیشه راه گلومو بسته اما دیگه حتی گریه م هم نمی گیره برای تلخی این روزهایی که چه سخت می گذرند...

آزاد شد از این قفس..

2009-12-21T11:48:00.001+03:30

حالا دیگر هر چقدر تلاش کنند در کوچه‌های منتهی به خانه‌ات پرنده هم پر نزند، هر چقدر تلاش کنند آن حسینیه کوچک، مثل همه این سال‌ها آرام بماند، هر چندتا باجه سیاه و نیروی امنیتی سر کوچه‌های منتهی به حسینیه کوچکت بگذارند، هر چقدر تلاش کنند مردم نامت را بلند در خیابان‌های شهری که تو را سال‌ها از زندگی اجتماعی در آن محروم ساخته بودند فریاد نزنند، فایده‌ای نخواهد شد. حالا دیگر همه شهر یکپارچه نام تو را فریاد می‌زند. حصرت شکسته‌ شده است آیت‌الله وارسته!

به نقل از پرده نا تمام

2009-12-19T10:42:00.002+03:30

حوصله نوشتن این روزها کمتره و اشتیاق به خوندن بیشتر!

پی نوشت : با این افتضاحی که اینها دیروز به اسم "حضور پر شور و شعور ملت" به بار آوردن من می خوام بدونم بازم روشون می شه بیان برای مردم عربده کشی کنن؟

فیلم جدید

2009-12-14T10:33:00.004+03:30

کاش می شد چشمامو باز کنم و ببینم همه ش یه کابوس بوده که تموم شد...

-حالم از این بازی های مسخره ای که یکی بعد دیگری پیش میاد ( در واقع پیش میارن ) بد می شه ، تا کی باید اصل قضیه رو ول کنیم و بچسبیم به بازی که که برامون طراحی شده باشه؟ خبرها از چیزای بدتری حکایت می کنه حتی، می ترسم همین یه ذره دلخوشی رو هم دریغ کنن از ما!

- فقط آدم باید احمق باشه که خیال کنه همه چی تموم شد و همه برگشتن سر کار و زندگی خودشون! این مردمی که من می بینم خوب نشدند، دردشونو قورت دادند که عوارضش تازه چند وقت دیگه آشکار خواهد شد. الان اگه با هر کی بشینی وول زدن درد رو زیر پوستش حس می کنی، بدبختی اینه که داره عمقی می شه و در آوردن و دورانداختنش مشکل تر ، هیچکی مستثنی نیست این روزها ، مگر همون دسته جمله اول...

-توی تمام ویدئو هایی که این روزها تلویزیون ایران نشون داد در دانشگاه ها برای مخالفت با قضیه عکس اون آقاهه، یه دانشجو بود که توی ایلام کفن پوشیده بود و کوله پشتی شو انداخته بود روی کفن ، راهپیمایی می کرد! اینا یه اتفاق دیگه بیفته فکر کنم برن بشینن توی قبر درس بخونن:))

تهران نو!

2009-12-09T18:40:00.000+03:30

تازه امروز صبح رسیدم خونه، قرار بود رفتنم سه چهار روز بیشتر طول نکشه اما اونجا که بودم انگار یه چیزی منو نگه می داشت ، یه چیزی می گفت باید باشی، هنوز تازه اومدی...

الانم که اومدم دلم اونجاست ، پیش دوستی که این چند روز رو همه ش با اون بودم و پیش دوستان جدیدی که اولین بار بود می دیدمشون اما عجیب باهاشون احساس همدلی می کردم. اونجا که بودم تازه فهمیدم چه خبر شده ، تازه انگار از خواب بیدار شدم و دیدم همه اون چیزایی که شش ماهه دارم مث فیلم سینمایی می بینم واقعیت داره ، تمام اون خطوطی که عادت کردم صبح که بلند می شم از اینترنت بخونم قصه درد و رنج یه عده ست که من فقط از دور می شنوم. درد کمی نیست که دوستی که پارسال باهاش روز دانشجو رو جشن گرفتی امسال عکسی شده باشه توی قاب خاطره ها ، کم غصه نداره که برادری که صدای خنده ش خونه رو پر می کرد حالا یه ماه باشه که گوشه زندان معلوم نیست چی به سرش اومده و تو حتی صداشو نشنیده باشی.

پلیدی بعضی انسان نما ها رو تازه دیدم ، وقتی چند بار اگه در نرفته بودم باتوم بود که می خورد توی سرم ، تازه فهمیدم حقیقت دارند انسان هایی که درنده شدند و به انسان رحم نمی کنند. درد نداها رو تازه فهمیدم ، درد تیر خوردن و زخمی شدن و حتی مردن در مقابل این درد بزرگ هیچی نیست که به چشم خودت ببینی اینی که داره وحشیانه به طرفت حمله ور می شه ایرانیه... هموطنته... به کجا پناه ببری وقتی هموطنت می خواد نیزه کینه شو فرو کنه توی قلبت، قلبی که چیزی جز حقیقت نمی خواد و گناهی به جز فریاد آزادی نداره...

تهران اون تهرانی نبود که می شناختم ، مردم انگار عزادار یه مصیبت بزرگند ، تمام شهر هنوز ماتم زده ست ، زیر چکمه دژخیمان تهران داره از نفس می افته ... کاش دوباره که بر می گردم تهران گاز اشک آوری نباشه که چشم های بهت زده و بیشتر از اون دلت رو بسوزونه...

پی نوشت: انگار باید عادت کنیم که هر روز خبر بد بشنویم ، انگار قرار نیست خبرهای خوب دنیا پاش به اینجا برسه ، فرامرز پایور استاد چهار مضراب در گذشت... یادش گرامی

حرص می خوریم !

2009-12-03T17:56:00.004+03:30

دیروز توی اصفهان گفت : "حالا دیگه حتی اگه پدر خودتونو در بیارین و جلز و ولز بزنین هم ملت ایران بر سر مسئله هسته ای با شما مذاکره نمی کنه"

فکر می کنم کم کم لازم بشه برای تماشای برنامه های ویژه خبری ایشون محدودیت سنی قرار بدن در صدا و سیما!

پی نوشت : از اون آدم عصبانی روزهای تابستون که هر چیزی دادشو در می آورد و کافی بود کوچکترین خبر بدی رو بشنوه تا هر چی بد و بیراه بلده ( تنها زمانی که آرزو کردم کاش فحش بلد بودم!) نثار باعث و بانی اون اوضاع بکنه تبدیل شدم به موجودی که با شنیدن اخبار فقط حرص می خوره ، وبلاگ می خونم حرص می خورم، رسانه ضرغامی رو نگاه می کنم حرص می خورم ، بی بی سی فارسی می بینم بیشتر از همیشه حرص می خورم ، صدای امریکا می بینم غصه می خورم ، از همه بدتر مزخرفات این ... رو می شنوم و دلم می خواد سرم رو بکوبم به دیوار...دلم برای خودم می سوزه و برای همه کسایی که چه بی صدا محکوم به حرص خوردن شدیم! نگران خودم هستم و همه امثال خودم، کاش این زخمی که داره قدیمی می شه یه جا سر باز کنه ، کاش بتونیم فریاد بکشیم دردی رو که توی دلمون روزهاست تحمل می کنیم .

من سر قول خودم هستم ، دارم یکی دو روز می رم مسافرت ، برای ادای دین نبودنم در این همه مدت...

آشنایی قبل یا بعد از ازدواج؟!

2009-11-25T11:27:00.000+03:30

این روزها در حالی که خیلی از ازدواج ها با آشنایی قبلی دختر و پسر انجام می شه ، هنوز هم خیلی ها معتقد به انجام همون ازدواج های سنتی سالیان گذشته هستند ، اونجایی که شاید وقت ازدواج پدر و مادرهای بعضی از ماها ، دختر و پسر تا روز عروسی همدیگر رو ندیده بودند. این روزها اما از اون دور و زمونه گذشته که دختر یا پسری انقدر بی تفاوت باشه در مورد همسر آینده ش که این طور رفتار کنه* اما باز هم شاهد ازدواج هایی هستیم که بسیار محدود به محیط خانواده و شرایط تعیین شده از نظر خانواده قبل از ازدواج هستند. انتخاب همسر هنوز هم در خیلی از خانواده ها توسط مادر و خواهر پسر انجام می شه و بعد دختر و پسر همدیگر رو می بینند. در صورت توافق اولیه خانواده ها ، دختر و پسر می تونند اونهم در محیط خانه ، یکی دو جلسه یا شاید کمی بیشتر با هم ملاقات کنند و یه سری حرفای روتین بزنند و بشنوند.

این مسئله به نظر شخصی من در زمانه ما نمی تونه درست باشه و آغاز صحیح یک زندگی موفق. زندگی های امروزی ، ابعاد خیلی وسیع تر و متفاوت تری با سالیان گذشته داره که نمی شه همه رو در یکی دو جلسه آشنایی ، مطرح کرد و در موردشون تصمیم گرفت. اصلا ممکنه خیلی ها در این چند ساعت به آسونی بتونند نقشی متفاوت با خودشون بازی کنند و طرف مقابل رو به اصطلاح گول بزنند! به این دلایل و هزاران هزار دلیل دیگه من این نوع ازدواج های کاملا سنتی رو رد می کنم و معتقدم باید برای بقای این ازدواج ها ( همراه با شادی و رضایت طرفین) معجزه ای اتفاق بیفته. چرا که این ازدواج ها در واقع یه نوع بخت آزمایی به حساب میاد!

اما در مقابل ازدواج های مدرن و به شیوه امروزی قرار دارند که هیچکس نمی تونه حکم به موفقیت و درست بودن صد در صد اونها بده اما من معتقدم در چنین ازدواج هایی چنانچه بر پایه عقل ( بیشتر از تکیه بر جنبه احساسی) انجام بشه و نظارت خانواده ها و احترام به نظرات اونها وجود داشته باشه ، درصد موفقیت ازدواج خیلی بالا خواهد رفت و این زوج ها توانایی دارند تا سالها با رضایت کنار همدیگه زندگی کنند.

هر کسی می تونه تجربه و شرایطی رو برای ازدواج داشته باشه که شاید استثنایی به وجود بیاره ، اما از نظر کلی ، بیشتر روانشناس ها بر این امر صحه گذاشتند که آشنایی درست قبل ازدواج کمک شایانی به ازدواج صحیح خواهد کرد. اما در مورد دوستی هایی که این روزها بیشتر رواج داره تا آشنایی به قصد ازدواج ، چون خودم تقریبا تجربه ای در این مورد ندارم نمی تونم نظر بدم که آیا می تونه پایه درستی برای شروع زندگی مشترک باشه یا نه.

* منظورم این نیست که ازدواج ها در اون زمان از روی بی تفاوتی انجام می شده ، این کار شاید اون موقع عرف جامعه هم بوده باشه ، اما اقتضای زمان این بوده و می شه گفت ملاک های دیگه ای مهم تر از قیافه ظاهری یا اخلاق خود دختر و پسر برای همدیگه بوده که روی این مسایل سایه می انداخته ، اما قطعا این شیوه در زمان ما نمی تونه درست باشه و من کسی رو که به این روش ازدواج می کنه در صورتی که بعدا با مشکلی مواجه بشه متهم به بی تفاوتی خواهم کرد!

2009-11-23T13:01:00.001+03:30

هر چی می خوام چیزی نگم از این صدا و سیمایی که هر روز بیشتر از قبل داره به لجن کشیده می شه باز یه چیزی می شه که حالمو حسابی بد می کنه. دو شب پشت سر هم توفیق داشتم مزخرفات بیست و سی رو ببینم و بشنوم . این به کنار، من فقط می خوام بدونم کدوم ... ای ، این دری وری ها رو به نام " فمینیسم ، حرکت ضدخانواده " تهیه و به چه عنوانی داره پخش می کنه؟ آخه من نمی دونم اینا خیال کردن مخاطبان تلویزیون شون رو کیا تشکیل می دن؟ همین کم مونده بود که شما برای فمینیسم نسخه بپیچید و برنامه تهیه کنید ... ها !

پی نوشت : دوستان عزیز! با توجه به استقبال از بحث مهریه، به زودی در مورد بقیه مسائل و مشکلات ازدواج هم بحث می کنیم اگه مایل باشید البته!

یادش بخیر

2009-11-22T12:30:00.001+03:30

وقتی گفتم هفته آینده کوئیز داریم ، همهمه بود که از همه طرف بلند شد. انگار همه منتظر بودن تا یه نفر جمله ای که همگی دارن زمزمه می کنن رو بلند بگه:" نمی شه هفته دیگه ، کوئیز نداشته باشیم؟ آخه شنبه تعطیله خیلی هامون می خوایم بریم خونه "

همین چند ثانیه کافی بود تا از صبح تا حالا منو ببره به چهار پنج سال پنج سال پیش ، اون وقتا که ما هم برای کوئیز دادن چونه می زدیم. حالم خوبه ، دلم اما خیلی هوای اون وقتا رو کرده ، همینجوری!

پی نوشت: 1- کاشکی آدم توی هرزمانی اینو در نظر داشته باشه که دیگه این لحظه تکرار نخواهد شد...

2- دلم برای همه دوستای خوبم تنگ شده اساسی

3- دیشب توی اخبار شنیدم که برادر درسا، دو هفته ست که بازداشت شده. امیدوارم هرچه زودتر این جوون نازنین که من مث داداش خودم دوستش دارم برگرده به جمع گرم خانواده ش و دوست من از نگرانی در بیاد.

مهریه

2009-11-14T13:11:00.000+03:30

دیشب در جمع چند نفر از آشنایان نسوان بودم که اتفاقا خیلی هم قدیمی و سنتی نیستند ظاهرا! بحث مهریه و گرفتنش بود که من گفتم: "چرا انقدر در مورد زنی که می خواد مهریه ش رو بگیره و با شوهرش هم زندگی کنه بد فکر می کنین؟ " گفتن این جمله همانا و انواع حملات از همه طرف به من همانا! یه لحظه خیال کردم توی جمع آقایون نشسته بودم همچین حرفی زدم! هرچی هم سعی کردم قانعشون کنم که اصلا چیز بدی نیست که یه هدیه ای رو که یه نفر قولش رو بهت داده ازش درخواست کنی راضی نشدند که نشدند!

از دیشب تا حالا دارم به این فکر می کنم که وقتی خود خانوم ها انقدر در مقابل آقایون دست به عصا رفتار می کنند و در همه چیز خودشونو مقصر می دونن دیگه تقصیر بعضی آقایون فرصت شناس چیه که از این مسئله سوءاستفاده کنند؟

2009-11-09T09:39:00.005+03:30

یه کلاس ایروبیک ثبت نام کردم که از دیروز شروع شده ، اولین جلسه ش که عالی بود ، با دو سه نفر از دوستام با هم هستیم ، کلی سرحال شدم از دیروز تا حالا! این روزها خوشحالم ، به اندازه قبل سرگردون نیستم و سرگردانی ها خیلی اذیتم نمی کنه ، انتخاب هدف های کوتاه مدت رو دارم تمرین می کنم و در کنار اون نگاهم رو به آینده دارم هنوز ، فکر کنم یاد گرفتم باید از دل هر بن بستی راهی باز کرد برای آینده ، فکر کنم کم کم دارم یاد می گیرم چطور باید زندگی کرد!

2009-11-09T09:39:00.001+03:30

نمی دونم چرا این روزها

2009-11-09T09:39:00.000+03:30

از دیروز دارم می رم یه کلاس ایروبیک! عجب ورزشکاری شدم من ها! فقط خدا کنه بتونم ادامه بدم

برای امروز

2009-11-04T13:35:00.001+03:30

یاد همه سیزده آبان های گذشته و راه پیمایی های زورکی و با تهدید کم شدن نمره انظباط به خیر! امسال خیلی دلم می خواست دانش آموز بودم ، تنها سالی بود که دیدم خیلی ها به میل خودشون امروز رو می خوان از خونه برن بیرون!

دلنوازان

2009-10-29T12:37:00.001+03:30

تلویزیون آقای ضرغامی یه مدته یه سریال پخش می کنه به نام " دلنوازان " ، در چرند بودن محتوی و فیلمنامه و بازی بازیگرانش مث تمام سریال های تلویزیونی ایران هیچ بحثی نیست ، منم طبق معمول حتی میلم نمی کشه یه قسمتش رو ببینم! اما این سریال گویا خیلی تماشاگر پیدا کرده و من این رو زمانی فهمیدم که چند شب در جریان یک مهمونی تقریبا شلوغ ، متوجه شدم موقع پخش این سریال تنها کسی که نگاه نمی کنه منم! این شد که گفتم خوب حتما یه موضوع جالبی ، چیزی داره واسه نگاه کردن ، تصمیم گرفتم لااقل اون قسمت رو به صورت توفیق اجباری نگاه کنم. خیلی جالب بود که تنها چیزی که توجهم رو جلب کرد سیل بدآموزی هایی بود که از نظر فرهنگی روانه ذهن بیننده می شه در این سریال.

این که این فیلمنامه ها عمدی اینطوری نوشته می شه یا از بی سوادی عوامل فیلمه مهم نیست ، مهم اینه که به جای فرهنگ سازی برای احترام به زنان توی این سریال های مزخرف ، زنان و دختران رو با خاک کوچه یکسان کردند! یک خانوم دکتر رزیدنت جراحی قلب ، کلی فهیم و متین و پولدار وخوشگل ، به شدت از درد بی شوهری رنج می بره و مادرش تنها آرزویی که داره دیدن عروسی دخترشه ، به طوری که وقتی متوجه می شه تنها خواستگار دخترش که اونهم پسر برادرشه و نه تحصیلاتش اندازه دخترشه و نه فهم و شعورش ، از ازدواج با دخترش منصرف شده سکته قلبی می کنه!!!!!

همین خانوم دکتر ، توی یک مهمونی که به مناسبت عروسی خواهرش برگزار می شه ، چادر رنگی سر کرده و به محض تموم شدن غذا ، با اصرار زیاد می خواد بره آشپزخونه و شروع به شستن ظرف ها بکنه ( چون خیلی دختر خوبیه حتما باید این کدبانوگری رو داشته باشه )

خواهر همین خانوم دکتر که تازه ازدواج کرده ، مدیرعامل یک آژانس هواپیماییه ، انتظار می ره که این خانوم هم خیلی باکلاس و متشخص و فهمیده باشه اما همین خانوم انقدر بیکاره که مهمترین مشکل زندگیش در بدو ازدواج ، نساختن با خواهرشوهرشه!!!

این فیلم از این نکته های حال بهم زن ، خیلی داره ، اینا همه رو فقط من توی یه قسمتش دیدم ، نمی دونم اونهایی که اون بالا نشستن اصلا می دونن الان سال 2009 هم داره تموم میشه و تمام ملت ها از فرط پیشرفت دارن می ترکند؟ اونوقت این هم از ما و این هم از رسانه به اصطلاح ملی مون!

تو می روی و دل من...

2009-10-25T12:14:00.001+03:30

پشت سرت ،

اشک های دلتنگی ام ناگزیرند از آمدن

فرقی نمی کند

یک سال،

یک ماه ،

یک روز...

خیال دور شدنت هم

دلتنگ می کند این دل با تو خو گرفته را...

اینم صدقه امروز!

2009-10-21T11:46:00.004+03:30

عادتم شده که وقتی در خونه رو می زنند منتظر این نباشم که خیلی سورپریز بشم از بودن شخصی خاص پشت در ، همه شبیه هم اند شاید سنشون با هم فرق داشته باشه اما در یک کار مشترکند ، در خونه ها رو می زنند تا شاید چیزی گیرشون بیاد ، غذایی ، پولی ، لباس گرمی برای زمستون . به این کار ندارم که ایناها چند درصدشون واقعا محتاج هستند و چقدرشون ادای آدم های ندار رو در میارن ، به هر حال من هیچوقت در مقابل بچه هایی که دستشونو به طرفم دراز می کنن تاب مقاومت ندارم...

در رو باز می کنم ، دختریه شاید هشت یا نه ساله ، توی کوچه رو نگاه نمی کنم ، وگرنه مطمئنا مادرش رو هم خواهم دید که در دیگه ای رو می زنه! پولی رو که برای صدقه کنار گذاشتم می ذارم توی دستش ، در رو که می خوام ببندم درو با دست هل می ده .

می گم : برو دیگه چیز دیگه ای نیست که بهت بدم

می گه : نه ، نه ، صبر کن...

با تاکید بیشتر و این بار با کمی عصبانیت می گم : مگه نمی شنوی برو دیگه

اسکناس رو از لای در می ده تو و می گه : بیا اینو نمی خوام ، عوضش از این لاکی که زدی به دستت بهم بده!

شاید چند ثانیه طول می کشه تا تصمیم می گیرم از بین لاک خوش رنگی که تازه خریدم و برق شادی توی چشمای دخترک کدومش رو انتخاب کنم. وقتی دارم لاک رو از روی میز بر می دارم که ببرم و بدم بهش مطمئنم که اگه الان این کارو نکنم هیچوقت رنگ این لاک رو روی ناخن هام دوست نخواهم داشت!

چهار

2009-10-17T09:34:00.003+03:30

می گفتم که جمعیت جوان زیاد شد و خوب ایران ما که معولا برای مدتی طولانی تر از یکی دو ماه برنامه ای برای آینده نداره ، یک دفعه متوجه شد که بله برای این نسل جوونی که یه روزی تنها مشکلی که جمعیت زیاد و هم سن و سالش برای مملکت به ارمغان آورده بود کمبود شیرخشک بود که اون هم با کوپن یه جورایی قضیه حل شد، حالا هزار و یک امکانات لازم داره ، تمام این نسل جوون به سنی رسیدند که باید ازدواج کنند و تبعا به این منظور باید شغلی داشته باشند و درآمدی تا بتونند گلیم خودشونو از آب بکشن بیرون. بدیهیه که نمی شد یکدفعه این حجم عظیم فرصت های شغلی رو برای این نسل ایجاد کرد ، اون هم توی مملکتی که کار تولیدی و صنعتی تقریبا معنایی متفاوت با همه دنیا داره! این بود که به نظر من باعث شد یک گام غلط خیلی بزرگ دیگه به جلو برداشته بشه ، فکر کردند که با زیاد کردن ظرفیت دانشگاه ها و دانشجو کردن تقریبا تموم این جمعیت یه جوری سر این بچه ها گرم می شه و موج جمعیتی که به یکباره متقتضی کاره شکسته خواهد شد. گفتند چند سالی طول می کشه تا این بچه ها به تدریج از دانشگاه ها فارغ التحصیل بشند و تا اونوقت هم طبق معمول خدا بزرگه!

و این شد که وضع ما به حالی در اومد که امروز هست ، دانشگاه ها شلوغ ، خوابگاه ها پر ، مدرک ها تقریبا بی ارزش و همگی برابر ( اینو با اطمینان قاطع می گم، خیلی از دوستام این روزها دارن توی تهران و یکی دوتا شهر بزرگ دیگه دنبال کار می گردند و میگن مدرک بهترین دانشگاه فنی کشور با مدرک دانشگاه یالغوزآباد فرقی نداره ، به هر حال کار نیست!) ، رقابت برای کنکور ارشد و دکترا حتی از کارشناسی هم شلوغتر و داغتر و این جمعیت همچنان بلاتکلیف با سیاست های غلط دولت داره سوق داده می شه به سمت مدرک های بالاتر بدون اینکه در آِینده با هر مدرکی براش کاری متناسب با رشته ش پیدا بشه ، در ضمن این نکته رو هم باید در نظر گرفت که با مدرک گرفتن همه ، سطح توقع تمام این جوانان به طرز غیر قابل باوری بالا رفته و همه دنبال یه کار خیلی توپ می گردند حتی اگه مدرک مهندسی شون مال دانشگاه خیلی پایین هم باشه.

حوادث اخیر بعد از انتخابات و عوارض جبران ناپذیری که این انتخابات برای اقتصاد کشور داشت ، همون چرخ های شکسته اقتصاد کشور رو هم از حرکت باز داشت تا حالا دیگه به بدترین حالت ممکن در چند سال گذشته رسیده باشیم. عملا هیچ کاری در مملکت در حال انجام نیست که برای اون نیازی به کارگر و کارمند و مهندس وجود داشته باشه، همه چی به حالت ساکن در اومده و معلوم نیست این وضع تا کی ادامه داشته باشه. تحریم ها روز به روز بیشتر می شه و باعث بدتر شدن اوضاع میشه. تقریبا تمام شرکت های خصوصی و خیلی از دولتی ها یه جورایی ورشکسته شدند و این روزها به شدت در حال تعدیل نیرو و تعدیل ساعات کاری شون هستند، یعنی خیلی از اون هایی که تا حالا هم کاری داشتند دارند از کار بیکار می شن!

با گیر کردن نسل جوان مسلمان! پشت این سد بیکاری و به تبع اون بی پولی ، سن ازدواج مخصوصا توی شهرهای بزرگ حسابی بالا رفته و در نتیجه فساد و عوارضش کلی بالاتر. وقتی یه ازدواج معمولی توی شهر تهران دور و بر سی میلیون برای دو نفر آب می خوره ، کیه که توی این وضع خراب از پس این هزینه بر بیاد؟

همه اونهایی که یه روز با هزار امید و آرزو قدم توی راه علم گذاشتند تا آینده ساز این مملکت باشند رو می بینم که این روزها کمترین مشکلشون سرخوردگی و ترس از آینده ایه که نمی دونند قراره چی به سرشون بیاره...

پایان

سه

2009-10-14T12:17:00.003+03:30

اولین بار ها به گمانم نوجوان بودم که کلمه "پیک جمعیت" به گوشم می خورد ، یکی از آشناهامون که برای ثبت نام بجه ش که اتفاقا هم سن و سال من بود توی مدرسه به مشکل برخورده بود مدام تکرار می کرد : " آخه پیک جمعیت توی همین سن و ساله" من اون روزها شاید خیلی به مفهوم این ترکیب پی نمی بردم اما بعدها خوب فهمیدم وقتی برای کنکور درس می خوندم و میدیدم که چقدر کنکوری هست ، یک میلیون و پونصد هزار داوطلب... من وارد دانشگاه شدم ، دانشگاهی که بهترین دانشگاه ایران بود به گفته خودشون و از همون روز اول شانس آوردم که توی بلوک ورودی های جدید نبودم آخه اتاقاش 7 تا 8 نفره بود! برام تصور زندگی توی دو تا اتاق کوچیک متصل به هم با 7 نفر دیگه بچه هایی که هرکدوم از یه فرهنگ و یه محیطی میومدن قابل تصور نبود.

سالهای خوابگاه می گذشتند ، هر سال ورودی های جدید و تراکم بیشتر جمعیت خوابگاه تا اینکه توی این یکی دوسال آخر با وجود ساختن بلوک جدید باز هم برای اسکان دانشجویان مشکل وجود داشت ، خیلی از دانشجوهای شبانه که خوابگاه نداشتند ، تا اول ترم دوم که خوابگاه کمی خلوت تر می شد توی نمازخونه می خوابیدند. این وضع کم و بیش توی تمام خوابگاه های دانشجویی و حتی به شکلی بدتر از دانشگاه ما وجود داشت و دلیلش هم یه چیز بیشتر نبود: امکانات اسکان دانشجویان مربوط به سال ها قبل بود و هیچی بهش اضافه نشده بود در حالی که جمعیت دانشجو روز به روز بیشتر می شد.

در این میان وزارت علوم یه کار جالب دیگه هم کرد و اونهم افزایش ظرفیت دانشگاه ها بود. در عرض یکی دوسال دانشگاه ها به حدی شلوغ شده اند که حالا ارائه امکانات رفاهی اولیه هم به دانشجویان مشکله.

برای من اما جالبه که در تمام مدتی که خوابگاه بودم سختی ها رو با یه امید زیادی تحمل می کردم و به خودم و بقیه دوستام امید می دادم که در عوض این سختی ها یه مدرک معتبر از یه دانشگاه معتبر می گیریم و کار و بارمون سکه ست ، اونوقت تمام این سختی ها رو فراموش خواهیم کرد. همه فکر می کردیم که قراره سهممون رو از ثروت ملی و افتخار ایران ، بعد فارغ التحصیلی تمام و کمال دریافت کنیم:) با همین امید بود که آخر تمام سختی ها با افتخار به اسم دانشگاهم فکر می کردم و خستگی از تنم در می رفت...

ادامه دارد...

دو

2009-10-12T20:54:00.004+03:30

کسانی که تقریبا همسن پدر و مادرهای ما هستند حتما خوب یادشون میاد که یه زمانی شاید دور و بر همون سال های تولد من ، خیلی قضیه مخالفت با تنظیم خانواده مطرح شده بود و دلیل آقایون محترم هم این بود که باید عزت جامعه مسلمین با افزایش جمعیت اونها تضمین بشه( حالا بماند که من نمی دونم این استدلال رو از کجا در آوردن که جمعیت نشانه قدرته اما) به هر حال با تمهیدات و سیاست هایی حتی خانواده هایی رو که دلشون نمی خواست بیشتر از یکی دوتا فرزند داشته باشند تشویق کردند به داشتن فرزندان زیادتر. اون روزها جنگ بود و شاید فکر می کردند اگه قرار باشه جنگ اونجوری که هشت سال به ما تحمیل شد!!! 10 سال دیگه هم تحمیل بشه ، خوب اونموقع جمعیت جوانان ایران همگی کشته شدند توی جنگ و باید یه عده با سن و سال مناسب وجود داشته باشند برای ادامه دفاع در برابر تجاوز! اینم بماند!

حالا خیلی دوست دارم اون آقایون چه اون عده که تشریف بردن اون دنیا و چه اون عده که هنوز فیض بودن در حضورشون رو داریم ملاحظه بفرمایند که جمعیت مسلمین ، اونم جوانان مسلمان ، با چه اوضاعی دارند زندگی می گذرونند!

ادامه دارد...

یک

2009-10-12T09:37:00.002+03:30

خیلی وقته که می خوام از دغدغه های خودم و هم نسلانم بنویسم ، اون هایی که مثل من این روزها توی ایران هستند ، سرزمینی که از بچگی شعار ساختنش رو می دادیم و آباد کردنش رو:

دست در دست هم دهیم به مهر میهن خویش را کنیم آباد...

اینکه چی شد که این شد روزگار ما بماند اما من فقط می خوام از دل نگرانی هام بنویسم ، از آرزوهایی که داشتم و نشد، از امیدهایی که داشتیم و نگذاشتند!

این روزا با هر کی سر صحبت رو باز می کنی ، دل پردردی داره که سفره دلش که باز میشه دیگه جمع شدنش شاید خیلی وقت بخواد ، حال امروز ایران ما مث یه زخم کهنه ای می مونه که سر باز کرده و حالا دیگه هر کسی می تونه ببینه چی داره می گذره به حال این مریض ناخوش احوال. سرخوردگی و افسردگی ، احساس شکست و ناامیدی به آینده تنها چیزیه که شاید برای تمام اونهایی که این روزها رو باهاشون می گذرونم یا ازشون خبری می گیرم مشترک باشه. به هر کی زنگ می زنم شاید دلداری به من بده و امیدی برای فردا ، میبینم ای بابا وضع این از منم بدتره!

نمی خوام غر بزنم ، اگه کسی نمی خواد روحیه ش خراب بشه یا فکرهای منفی به سرش بزنه ، نخونه لطفا ، من می خوام مث یه جراح بنویسم که داره در مورد وضعیت بیمارش صحبت می کنه ، چه این نوشته برای کسی خوش باشه و چه نه!

ادامه دارد....

منت خدای را

2009-10-08T09:37:00.000+03:30

روزها فکر می کنم و شب ها رویاهای به حقیقت بدل شده م رو توی خواب می بینم ، هر شب یه سناریو، هر شب با یه رویکرد کاملا متفاوت! یه شب یه رویای شیرین و یه شب یه کابوس ترسناک شکست ! سردرگمی توی بیداری کم بود ، خداوند نوع " در خواب " ش رو هم نصیب بنده ناچیزش کرد، شکرت خدایا:)

2009-10-01T10:21:00.003+03:30

قبل از نوشتن: این مطلب دنباله نظراتم در مورد پست قبلیه. ممنون که حوصله به خرج میدین برای خوندنش!

من رویای پولدارتر شدن ندارم، الان هم درآمد همسرم خیلی بیشتر از اونیه که من فکرشو هم بتونم بکنم و کاری که انجام می دم استقلال مالی م رو هم تامین می کنه. توی خونه، خدا رو شکر مشکلی نداریم ، چیزی نبوده که لازم داشته باشیم و نخریم ، جایی نیست که دلمون بخواد بریم و نتونیم بریم، شاید این چیزا مستوجب شکر خیلی زیادی باشه که من خیلی وقت ها به جا نمیارم،ما سعی کردیم توی خونه مون تمام چیزایی رو که فکر می کردیم خوشحالمون می کنه داشته باشیم ، اما همیشه نمی تونی توی خونه بمونی ، بالاخره مجبور می شی پاتو از خونه بذاری بیرون و سر و کارت به بیرون از خونه هم میفته، اونوقته که بلندپروازی ها شاید شروع می شه ، به خودت حق می دی که وقتی می ری بیرون یه رستوران ، یه کافی شاپ ، یه مرکز خرید ، یه پارک ، یه سینما ، یه استخر ، یه باشگاه ورزشی ، یه شهربازی خوب ، هنوزم بگم؟ یه کتابخونه کامل ، یه مدرسه خوب برای بچه ات ، یه دانشگاه خوب برای آینده ش ، یه جایی که بتونی دلتو خوش کنی اونجا کار می کنی و هزارتا از این چیزا باشه که بتونی اینجا زندگی کنی. این مشکل تمام شهرهای کوچیک ماست ، هیچکی نمی تونه دوست داشتن زادگاهش رو انکار کنه ،هیچکی دوست نداره پدر و مادرشو ، خواهر و برادرشو بذاره و بره یه جای دور بدون آشنا . اما یه چیزایی هست که آدم رو مجبور می کنه به رفتن ، چه از شهری به شهر دیگه ، یا از کشوری به کشور دیگه. یه چیزایی هست که ما رو وادار می کنه قبول کنیم درآمدمون نصف الان هم باشه اما دلخوشی هامون تو زندگی بیشتر. پولی که برای خرج کردنش نه جایی باشه ، نه چیزی و نه انگیزه ای به چه دردی می خوره؟

مشکل دیگه شهرهای کوچیک اینجا ، شاید مشکل فرهنگی باشه که بازم به نظر من برمی گرده به توزیع ناعادلانه امکانات. مردم شهرهای کوچیک سهم کمتری از تکنولوژی روز دارن و مسلمه که سهم کمتری هم از فرهنگی که تکنولوژی و علم روز با خودش به ارمغان آورده رو به خودشون اختصاص دادند. در کشورهای پیشرفته تر این فاصله مردم شهرهای بزرگ و کوچیک با هم از نظر فرهنگی ، علمی و تکنولوژی هایی که در اختیار دارن خیلی کمتر از اینجاست و این خودش زندگی رو اونجا حتی برای کسی که مدتی توی بزرگترین شهرها هم زندگی کرده راحت تر می کنه.

این ها فقط نظر منه ، خیلی هاش ممکنه اشتباه باشه یا ناقص. خوشحال می شم نظر شما رو بدونم چون این مسئله این روزا خیلی از وقت ما رو گرفته ، انتخاب آینده مون به این قضیه بستگی داره ، ممنون اگه نظرتون رو بگین.

اعتراف

2009-09-27T12:31:00.003+03:30

وقتی سرکلاس ، روی تخته می نویسم ، ناخودآگاه احساس شرمندگی پیدا می کنم به تمام معلمان و استادهایی که داشتم و به بدخطی متهمشون کرده بودم! کار واقعا سختیه خوش خط بودن موقع تدریس:)

پی نوشت :

- این روزها نمی تونم بین آرزوهای آینده و حسرت گذشته مرز قرار بدم ، این دوتا انگار بدجوری بهم پیوند خوردن توی زندگی من ، هر وقت یکی بیاد اون یکی هم حتما هست! بدتر اینکه من از نرسیدن بقیه هم به آرزوهاشون همونقدر ناراحت می شم که از بابت ناکامی های خودم!

پاره ای توضیحات

2009-09-23T11:50:00.000+03:30

- دیشب خونه مون جشن تولد گرفتم! کلی هم خوش گذشت ، جای همه دوستای خوبم هم خالی بود. منتها الان هنوز آثار دیشب توی خونه پابرجاست و فکر کنم این آخر هفته ای من باید بپردازم به خونه دوباره:(

- من گفتم اول مهر بیاد ، همه چی سر و سامون می گیره و منم با خیال راحت میرسم به کارام و برنامه هام. اما امشب هم با اینکه اول مهر اومده ما عروسی دعوت هستیم و یعنی اینکه از این اولش معلومه من توی پاییز هم قراره چقدر بتونم به برنامه های عقب افتاده م برسم!

- امسال اولین "اول مهر" ه که من هیچ هیجان خاصی ندارم واسه اومدنش! آخه پارسال هم با اینکه درس نداشتم اما این روزها دقیقا مصادف بود با روزهای پرجنب و جوش قبل عروسی و من کلی گرفتار بودم. باید اعتراف کنم دلم برای اول مهرهایی که لباس نو می پوشیدم و می رفتم مدرسه به شدت تنگ شده!

- اگه می بینید لینک های وبلاگ چند روزیه که آپ نشده دلیلش اینه که خیلی از سایت ها فیلتر شده و منم که فقط freegate داشتم ، حلا در به در دنبال یه فیلترشکن خوبم که تا کنون تلاشم به جایی نرسیده! ( فعلا دنبال کننده حوادث و خبرها از وبلاگ هدی هستم:))

-لبخند شادی عزیزانم رو حاضر نیستم با هیچ چیز دیگه ای توی دنیا عوض کنم!

وقتی که آمدی

2009-09-21T11:25:00.000+04:30

تو که در دنیایم نبودی
انگار هر روز زنده می شدم از نو برای یافتن تو!
نه اینکه شاد نباشم،
نه اینکه سرد و سیاه و تاریک بوده باشد روزهای بی توام ، اما
یک چیزی شاید درون من زمزمه می کرد نیمه ای داشته ام که در هیاهوی هبوط گم شده،
کسی بوده که حالا نشانه هایش با من هست و خودش نیست...
شاید هر روز تو را در عبور جمعیتی که از پیاده رو می گذرد،
بین آدم هایی که می آیند و می روند،
توی غریبه ها و آشناها می دیدم ،
تا می آمدم دنبالت بدوم لابلای جمعیت و بپرسم :
"ببخشید آقای محترم ! من شما را کجا دیده ام که انقدر به نظر آشنا می آیید؟!"
تو باز رفته بودی و من می ماندم و تکرار لحظه های مشوش دیدن سایه ات!
باور نکنی شاید ، اما من شب های بسیار خواب همان سایه را دیده ام
با همان نشانه ها ، همان الفاظ
و آنقدر در دنیای بیداری پی آن سایه را گرفتم تا اینکه روزی
از میان هزاران که نه ، صد هزاران ، شناختم تو را
تو آمدی و مرا چنان غرق نور کردی که حالا تصور روزهای بی تو هم سرد و سیاه و تاریک است.

تولدت مبارک مرد رویاهای شیرین من!

سبز یعنی استقامت تا بهار

2009-09-19T11:28:00.002+04:30

اشک شوق ، حس و حال قشنگی داره ، خیلی وقت ها بی اراده ست، دست خود آدم نیست. دیروز وقت دیدن تک تک فیلم ها خیسی گونه هام رو احساس می کردم. برای ملتی که اینطور زندگیش رو وقف آزادیش کرده باید حساب دیگه ای باز کرد.

به احترام تمام مردمی که دیروز دلشون سبز بود ، تمام قد خم می شم...

این جمعه

2009-09-16T12:44:00.000+04:30

شب امتحان معمولا بیشتر از اینکه استرس خود درس آدم رو بگیره ، ترس ورش میداره که مبادا زحمت این چندماهه به هدر بره ، صبح زود بیدار شدن ها ، تمرین تحویل دادن ها ، سر کلاس رفتن ها (البته اینا رو واسه بقیه می گم ها ، چون خودم نه خدا رو شکر این زحمت ها رو می کشیدم و نه شب امتحان استرس داشتم!!) ، خلاصه یه جور جواب گرفتن برای این زحمت هاییه که کشیدی.

احساس می کنم این جمعه هم برای خیلی از ایرانی ها همین حس رو داشته باشه ، یه جور نقطه عطف می تونه باشه برای روزهایی که گذروندیم ، خوب یا بدش رو حضور ما تعیین خواهد کرد. گمون نمی کنم کسی ایران رو دوست داشته باشه و برای این جمعه دلواپس نباشه ، خدا می دونه چند شبه دارم خواب این جمعه رو می بینم! جمعه یه جور روز امتحانه ، یه امتحان بزرگ که شاید جواب خیلی چیزا رو بتونیم توش پیدا کنیم ، جواب خون هایی که ریخته شد ، داغ هایی که رو دل مادرا و پدرای این سرزمین نشست ، قلم هایی که شکسته شد و آزادی هایی که به بند کشیدند. برای من و تویی که تمام این مدت همه جوره کنار هم بودیم و پشت همدیگه رو خالی نکردیم جمعه یه امتحان بزرگه و من این شب امتحانی ، عجیب دلهره دارم..

2009-09-14T11:12:00.004+04:30

اين روزها بيشترين سعي ام اينه كه نااميد نباشم ، نگاهم به آينده باشه هر چند دور ، از تجربه ها درس بگيرم هر چند تلخ و پرهزينه و توي اين روزهايي كه همه نيازمند اميد هستيم مث هوا براي نفس كشيدن ، اينجا انرژي منفي ندم. خدا مي دونه "در اين راستا " چند تا مطلبي رو كه نوشتم درست موقعي كه بايد كليد "انتشار پيام" رو مي زدم پاك كردم تا مبادا غباري خاطر بقيه رو مكدر كنه.

پي نوشت : گاهي توي تاريكي محض ، يه جرقه هم ، هرچند كوتاه ، همه جا رو روشن مي كنه و يادمون مياره كه هنوز تموم نشده..

براي دوست خوبم

2009-09-12T18:29:00.003+04:30

شايد اين رسم غريب زندگي باشد
وقتي كسي مي گويد :خداحافظ
تازه مي فهمي
سلام هايش چه رنگ و بويي داشت در اين روزهاي تاريك بي رنگي...

پي نوشت : مهرناز هم فردا داره ميره! تمام خاطرات روزهاي باهم بودن در حال رژه رفتن از جلوي چشم هام هستند. اميدوارم هر جا مي ري خوش باشي و شاد ، دوست خوبم!

روزهاي سبز

2009-09-12T10:33:00.001+04:30

ديشب فيلم "روزهاي سبز" حنا مخملبلف رو مي ديديم. دلم گرفت ، دلم تنگ شد براي اون روزها و شب هاي سبز ، براي توي خيابون پرچم سبز به دست اين ور و اون ور رفتن ، براي كل انداختن با اين و اون ، براي تحريم مغازه هايي كه با ما نبودند! ، براي اس ام اس هاي روزي صد تا و دويست تا ، براي لباس هاي سبزم ، براي پوسترهايي كه هنوز تانخورده نگهشون داشتم ، براي بادكنك هاي سبز ، براي " سراومد زمستون" ... ديشب دستبند سبزم رو دوباره برداشتم تا يادم نره هنوزم مي شه مثل اون روزها سبز بود و اميدوار...

پي نوشت : به شدت به همه چيز بدبين شدم ، اينترنت حتي اگه شده نيم ساعت هم قطع باشه من دلم شور ميفته كه چه خبر شده!

2009-09-11T13:36:00.003+04:30

1- از اين جمعه هم بوي مقدمه چيني براي جنايت مي آيد به شدت!
2- سال هاي قبل شب قدر ، حال خيلي بهتري داشتم ، انگار اونهايي كه خيلي از حقوق ما رو دزديدند ، حال خوش اين شب ها رو هم با خودشون بردند ، به تك تك كلمات حساس شدم ، ترجيح ميدم تنهايي دعا بخونم تا پاي منبراين آدم هايي بشينم كه يا براي نفعشون مدح مي كنند و يا از سر خوش خدمتي بدون اينكه هيچ سودي در انتظارشون باشه چاپلوستر از دسته اول ، به جاي مدح و ثناي خدا ، مدح بنده خدا مي كنند!
3- ديشب توي مراسم شب قدر همين شهر كوچيك هم شايد دور تا دور محل برگزاري مراسم ، بيست تا ماشين پليس در حال گشت زني بودند! يعني دعاكردن مردم هم ترس داره؟!